The Painscreek Killings

Długa, wciągająca i niepokojąca, mimo pozornie spokojnego, sennego miasteczka. To, że jest całkowicie puste, podkreśla atmosferę niepokoju i powoli odkrywanych tajemnic. Gra jest trudna, można czasem utknąć, ale to nic, bo to nie zniechęca. Jedna z lepszych gier, w jakie miałam okazję zagrać, życzyłabym sobie, by powstawało więcej takich!

Gra ma swoje wady, ale nie da się ukryć, że oferuje jedyne w swoim rodzaju doświadczenie. Odkąd ją ukończyłam, szukam czegoś podobnego, ale jak do tej pory tylko jeden tytuł zbliżył się choć trochę do "The Painscreek Killings" (konkretnie chodzi o "The Suicide of Rachel Foster"). Gra daje nam około 10 godzin rozgrywki, więc zdecydowanie jest warta swojej ceny.

W The Painscreek Killings wcielamy się w rolę młodej dziennikarki, która prowadzi śledztwo w sprawie tajemniczych morderstw w małym, opuszczonym miasteczku. Poprzez eksplorację okolicy, czytanie dzienników oraz zbieranie i analizowanie przedmiotów gracz samodzielnie dokonuje dedukcji, próbując odkryć, co tak naprawdę wydarzyło się w Painscreek.
Zalety :
Wciągająca historia, owiana atmosferą niepokoju i tajemności. Gra nie prowadzi Cię za rączkę, dzięki czemu samodzielna dedukcja daje prawdziwą satysfakcję.
Wady :
Momentami problematyczne było odnalezienie aktywnych elementów otoczenia, mimo znajomości ich lokalizacji interakcja z nimi była utrudniona przez niedokładnie działający kursor. Mam lekki niedosyt związany z odkrywaniem nowych lokacji, gdyż gra sugeruje możliwość dostępu do kolejnych obszarów w późniejszym etapie rozgrywki, jednak ostatecznie nie zostają one udostępnione.
Dla niektórych minusem będzie wielokrotne powracanie do tych samych miejsc.
Fabuła :
Ciekawa i angażująca, jednak nie wyróżnia się niczym szczególnie wybitnym. Zbierając kolejne elementy układanki, stopniowo poznajemy wzajemne relacje między bohaterami, co pozwala lepiej zrozumieć wydarzenia w miasteczku.
Mimo, że gra stara się mylić tropy to już w połowie można trafnie wytypować zabójcę. Rozwiązanie zagadki jest mało zaskakujące.
Grafika : Przeciętna
Muzyka : Dobrze buduje nastrój niepokoju, ale motywy są powtarzalne i mogą irytować
Regrywalność : Nie
Komu przypadnie do gustu : miłośnikom krótkich, detektywistycznych historii
Kto się może odbić : jak nie lubicie symulatorów chodzenia i oczekujcie ekscytującej akcji
Czy warto ją kupić : Tak, ale na przecenie
Ocena : 6,5/10

Intrygująca i wciągająca tajemnica - to ogromna zaleta.
Chociaż gra nie jest horrorem to przez soundtrack i klimat lokacji czułem że w każdym momencie coś może się na mnie rzucić - na plus.
Trzeba niestety najeżdżać kursorem na każdą najmniejszą rzecz i otwierać każdą szafkę, żeby niczego nie przegapić - irytujący minus (ale wynikający z mechaniki gry)

8/10 - warto, zwłaszcza dla lubiących klimaty detektywistyczne

bardzo fajny klimat, całkowita swoboda działania co jest plusem i minusem. Dla mnie gra trochę za trudna i w pewnym momencie się zacięłam i szukałam wskazówek w internecie, żeby ruszyć dalej. Wystarczy ominąć jakiś obraz/szufladę/schowek i można już się zablokować. Byłoby idealnie, gdyby w przypadku blokady można było włączyć wskazówkę, to wtedy już byłoby ideolo. Do tego jest zaskakujący finał, kompletnie nie spodziewałam się czegoś takiego, zestresowałam się na maksa :D

"The Painscreek Killings" to porządna gra detektywistyczna. Nie jest to tytuł wybitny, wręcz przeciwnie, ale jest to wciąż dobra gra. Tajemnica jest bardzo ciekawa, odkrywanie jej jest wysoce satysfakcjonujące, a o to tu przede wszystkim chodzi. Ostatni segment gry zaś jest bardzo miłą zmianą tempa i zwiększa napięcie, dając na finał miłą odmianę dla dotychczasowej rozgrywki
Gra ma dość sporo negatywów, ale raczej niezbyt poważnych. Zagadki nie są okropne, nie są zbyt trudne, choć trochę myślenia wymagają, czasami. Są jednak strasznie powtarzalne i z początku strasznie nienatchnione. Mapa gry, za wyłączeniem kilku lokacji, jest całkowicie pusta i nie ma w niej niemal nic ciekawego. Gdyby nie jedna zagadka, w zasadzie to można by ją całkowicie wywalić i nic wartościowego nie zostałoby utracone, zwłaszcza, że tempo poruszania się głównej bohaterki jest porównywalny do żółwia z reumatyzmem. Ścieżka dźwiękowa to jest jakieś straszne nieporozumienie, do tego stopnia, że cisza jest już bardziej interesująca, a sam w pewnym momencie włączyłem OST z Sherlock Holmes: Chapter 1 (Tak się robi muzykę do gry detektywistycznej!).
Mimo mojego niemiłosiernego narzekania, grę polecam, aczkolwiek tylko dla tych, którzy lubią gry detektywistyczne.
PS Oliver Gibson my GOAT

Top. Nie trzeba robic mnóstwa notatek.