Sorry We’re Closed

Apparently combining Silent Hill with Killer7 and making it gay leads to making a peak game

Probably my own personal GOTY, just finished it and damn! The artstyle, the music, the story, the very vibes. I want to love myself and I want to be loved and I fear change and it's becoming increasingly difficult to even just be. Thank you so much for making the game possible for me to experience! Now where do I find people like the characters in Eastern Europe... (Hahaha) If you loved this game and wanna be friends, feel free to add me!

W dużym skrócie, gay Silent Hill, w mniejszym klasyczny survival horror z elementami arcade shootera, z niesamowitą fabułą i barwnymi postaciami. Artstyle jest na tyle cudowny, że prawdopodobnie kupię artbook. Na pewno kupiłabym fizyczny. Jestem pod wrażeniem, jak nie zauważona przeszła obok wzroku wszystkich. Będę męczyć znajomych fanów horrorów, żeby w to zagrali. Plus osiągnięcia były bardzo fajne do zdobywania. Niesamowite doświadczenie, recenzja dla zasięgów :3

Wanted to try this game because of the artstyle and it turned out to be a fantastic survival horror (and the artstyle is beautiful)

Eye candy game with fantastic gameplay AND THE LOREEEEE the lore goes kinda crazy ngl

Cyklicznie w dyskursie growym pojawiają się dyskusje o "woke" i że to właśnie przez to wysokobudżetowe gry są słabe. To oczywiście bzdura i to zwykle problem tego, że postacie, czy progresywne czy nie są źle napisane, a systemowe problemy z grami AAA można w ogólności wymieniać godzinami. Dlatego dziś z ogromną przyjemnością opowiem wam o grze, która queerowość wzięła jako dojrzałą i przemyślaną estetykę, która wychodzi świetnie.

Sorry We Are Closed na pierwszy rzut oka z reszta wygląda jakby eksplorowało tematy społeczności LGBTQ+, jest w tym wszystkim jednak bardzo ciekawy zabieg. Mamy tu bowiem z jednej strony mrowie postaci o różnych seksualnościach i tożsamościach płciowych i gra absolutnie to normalizuje. Z drugiej strony mamy poruszane wątki zakazanej miłości i w ogólności trudności w relacjach. Co jednak wypada tu znakomicie, to to, że te dwie płaszczyzny są zupełnie niepowiązane. Związki się nie udają, bo dana osoba jest toksyczna, a relacje są zakazane przez należenie do innych grup społecznych super to wypada.

Domykając temat motywów narracyjnych podoba mi się bardzo to jak elementy horrorowe są nabudowane właśnie na wypaczonej miłości i pożądaniu. Gra ma również bardzo ciekawą perspektywę na anioły i demony. Vibe jest więc niesamowicie mocny i tu nie mam żadnych uwag.

No dobrze, bo recenzujemy tu jednak grę. Cały ten koktajl motywów i emocji jest nam przedstawiany w formie staroszkolnego horroru z dużą liczbą dialogów i zagadkami a’la poin'n click. Ta staroszkolność oznacza też grafikę w stylistyczne gdzieś z przełomu ery ps1 i ps2 (chyba bardziej to drugie). Czy to dobrze czy źle, sami zdecydujcie. Artystycznie na pewno wykorzystano to świetnie, choćby poprzez obserwację dwóch światów i możliwość przełączania się między nimi mechaniką trzeciego oka. Świetnie to się prezentuje zobaczyć stół, który zamienia się po kliknięciu w łoże tortur.

Przejdźmy więc do płaszczyzny mechanicznej. Tu mam chyba z grą najwięcej problemów. Jest sporo gadania i chodzenia. I o ile cenię sobie writing, to jednak pacing czasami siada i gra zyskałaby gdyby była bardziej kompaktowa. Podobnie odnoszę wrażenie, że system savów i struktura zagadek generują nam nieco upierdliwego chodzenia.

Walka to natomiast koktajl solidnej mechaniki, która jednak potrafi być niezręczna w użytkowaniu. Nie jestem pewien co mam sądzić o tym systemie kontroli. Przez większość czasu bowiem widzimy rozgrywkę z góry, jednak do strzelania przełączamy się na pierwszą osobę. Tak drastyczna zmiana kamery potrafi człowieka grubo zdezorientować. Pisząc o tym teraz powiedziałbym nawet, że na papierze brzmi to strasznie. W tej niezręczności jest pewna metoda, bo faktycznie nadaje nam trochę tego horrorowego napięcia. A w końcu skończyłem Sorry We Are Closed. To znaczy, że gameplay musiał być choć kompetentny.

Na koniec dodam jeszcze, że o ile przechodziłem całość tylko raz to gra dała mi poczucie sporej nieliniowości i jeśli dobrze rozumiem jest tu wiele zakończeń i losy postaci mogą się różnie polecić. Czy to faktyczna decyzyjność czy dobry iluzjonizm to już pozostawiam do sprawdzenia bardziej dociekliwym.

Jak bym to wszystko podsumował? Sorry We Are Closed nie jest grą idealną, ale jest też moim zdaniem dziełem artysty a te nigdy nie są. Myślę, że patrząc na motywów staroszkolnego horroru i queerowości, to są one zrealizowane dobrze i jeśli lubicie jeden a drugiego co najmniej nie nienawidzicie to będziecie się bawić całkiem dobrze.

Na koniec pozwolę sobie na lekkie post scriptum. Sam nie jestem ekspertem w tematyce społeczności LGBTQ+, więc, jeśli ktoś z nią bliżej związany by zagrał, chętnie usłyszę czy te wątki faktycznie jak w mojej opinii są dobrze zrealizowane.

This devil is gay!!!

Amazing