Senua’s Saga: Hellblade 2

Widzieć więcej, słyszeć więcej i czuć więcej czy to przywilej czy też przekleństwo? Może już tego doświadczyliście w swoim życiu, jeśli nie, to zapraszam do rozgrywki w jednej z piękniejszych gier na rynku. Zastosowana w niej specjalna metoda tworzenia modelu postaci, oparta na grze prawdziwych aktorów sprawia, że czujemy się jak uczestnicy filmu. Zachwycająca i niepowtarzalna mimika twarzy i ruchy postaci, powiązane z wartką fabułą, wyjątkowym udźwiękowieniem, psychozą bohaterki, podnosi immersję gry do najwyższych rozmiarów. I tu na wyróżnienie zasługuje fenomenalna gra aktorska Meliny Juergens i Chrisa O'Reilly. Opowiadana historia, oparta na legendach nordyckich podszyta jest aspektami społeczo-psychologicznymi. Dotyka więc wiele psychicznych przypadłości i problemów z którymi każdy z nas się boryka. Mechanika walki zbliżona jest do soulslików ale wyróżnia ją poczucie słabości, kruchości bohaterki przy jednoczesnej sile woli, odwadze i zawziętości, coś cudownego. Na skutek tego, walka daje bardzo realistyczne odczucia a w trybie czarnej zgnilizny z permanentną śmiercią, jest naprawdę trudna. Znakomitość tej gry dorównuje swojej poprzedniczce Hellblade: Senua's Sacrifice, którą obszerniej zrecenzowałam więc teraz pragnę tylko wyrazić mój zachwyt nad tymi dziełami. Polecam przejść obie części ponieważ są ze sobą fabularnie powiązane. W mojej opinii Hellblade II oceniam na 10/10.

"Hellblade II" najbardziej robi wrażenie tym, jak jest pomyślane fabularnie. To nie jest zwykła historia, tylko coś dużo bardziej osobistego i nieoczywistego. Motyw psychozy Senui został poprowadzony w świetny sposób czuć, że twórcy wiedzieli, co chcą pokazać i nie poszli w tani efekt, tylko w coś autentycznego i dającego do myślenia. Zakończenie też jest mocne, ale nie w taki typowy, widowiskowy sposób. Zostawia raczej z refleksją niż z poczuciem "zaliczenia gry”, i to działa na duży plus, bo chce się do tego wracać myślami jeszcze długo po skończeniu. Ogromny plus za muzykę w trakcie walk ma w sobie coś surowego i intensywnego, co idealnie pasuje do klimatu i potrafi naprawdę wciągnąć. No i grafika… wiadomo - wygląda to po prostu przepięknie, momentami aż trudno uwierzyć, że to gra.

Całość wypada jak bardzo przemyślane, klimatyczne doświadczenie, a nie tylko kolejna produkcja do przejścia i zapomnienia.

Z pierwszej, bardzo dobrej części pozostała jedynie realistyczna i dobrze zaprojektowana oprawa graficzna. System walki jest nudny i praktycznie nie daje żadnego pola do manewru, jeśli chodzi o sposób prowadzenia starć. Brakuje także walk z bossami, co było dla mnie sporym zaskoczeniem. Fabuła jest w porządku, choć nie zachwyca.
Ogólnie jeżeli komuś podobała się pierwsza część to warto przejść drugą, ale na pewno nie opłaca się kupować jej za pełną cenę.

Senua jest moją ulubioną kobiecą bohaterką. Postać szargana wewnętrznymi konfliktami o podłożu psychotycznym, a zarazem obciążona licznymi traumami rodzinnymi, tworzy grywalną i głęboką postać, której przygoda wciąga jak jesienne błoto.

Jest mrocznie, beznadziejnie, tajemniczo, czasem trochę strasznie, zawsze ciekawie.

Sam gameplay nie należy do skomplikowanych, ot interesująca, ale niewyszukana walka w pięknej grafice i ładnych animacjach. Symulator chodzenie i biegania, trochę zagadek do rozwiązania...
Nie mniej jednak największą zaletą jest historia, zresztą doskonale opowiedziana. Więc jeśli masz ochotę na wyprawę w głąb mrocznej nordyckiej mitologii to jest to pozycja dla Ciebie.

Raczej wybierałbym na przecenie :)

Nie każdy sequel jest lepszy, lub równie dobry jak pierwsza część...
Niestety tutaj mamy tego doskonały przykład.
Ogólne wrażenia i odbiór Hb2 jest bardzo dobry, jednak pierwsza część pozostawiła wysoko ustawioną poprzeczkę, której część druga nie zdołała przeskoczyć.

Kiedy Microsoft w pełni położył ręce na tej grze, było wiadomo że raczej się to nie skończy dobrze. Powiem to, co duża część graczy jakiś czas temu zauważyła:
KORPORACJE PSUJĄ NAM GRY!!
(i konsole również - ponownie, jak mantra - widać że to port z konsoli, tekstury interpolowane z ok 512px z bliska to widać, pixeloza i rozmazane tekstury, tylko po do aby konsole dźwignęły, z perspektywy odległości bohaterki jedyny sens podziwiania, z bliska lepiej zamknąć oczy, to samo z gameplay dla opornych, typowo pod konsolowych graczy).

W porównaniu do pierwszej odsłony tutaj nie czujemy już takiego ciężaru, nie jesteśmy tak przytłoczeni. Głosy narracji z prawa i z lewa owszem są, ale bardziej w formie podpowiedzi dla gracza. A wraz ze wskazówkami fizycznymi w grze, czułem się jak na wyprawie dla idiotów, prowadzony za rączkę. Nic w tej grze nie stanowi wyzwania - oprócz trybu black rot, który w porównaniu do poprzedniej części owszem działa, ale jest z kolei tak przegięty, że kompletnie psuje rozgrywkę i raczej można go polecić maso... wiadomo komu.

Kupiłem po roku od premiery, wiedziałem że cena z dnia wydania jest z kosmosu, zwłaszcza że druga część jest o połowę krótsza! Jednak takie zakupy utwierdzają mnie w przekonaniu, że 2 lata to lepszy bufor i cena powinna być taka, na jaką większość gier dzisiaj zasługuje.

Graficznie - majstersztyk, nie widziałem nic lepszego do tej pory, w pełni wykorzystany UE5
Dźwięk i lektorzy - super
Fabularnie - dobrze/poprawnie
Mechanika i fizyka - dobrze, ale bywają drewniane i mało dynamiczne momenty
Walka - schematyczna ale problematyczna przez właśnie mało dynamiczną postać, w trybie black rot walka zajmie wam tyle co przejście standardowego trybu, to jest męka.

Podsumowując, fajne przeżycie, jednak bardzo krótkie, gdyby nie znajdźki to ok 5h wystarczy do przejścia. Niestety okrojone ze swojego klimatu przez korporacyjne procedury i brak akceptów dla odważniejszych treści.

Dla tych co podobała się pierwsza część dwójka jest obowiązkowa. Niestety jest tutaj słabsza fabuła według mnie (kwestia preferencji), ale nadal ciekawa i finał jest dosyć satysfakcjonujący. Za to wizualnie (aktualnie chyba najładniejsza gra generacji) i pod względem walk o wiele lepsza niż Hellblade: Senua's Sacrifice. Na plus w wersji enhanced nowy cholernie trudny tryb Czarna Zgnlizna gdzie wystawi twoją cierpliwość na próbę. Jeśli cała ręka zgnije głównej bohaterki (maksymalnie 3 razy można zginąć) to będzie totalnie definitywny koniec i trzeba będzie grę zaczynać od nowa. Tip jest prosty: jeśli Senua upadnie to musicie zrestartować walkę bo następny cios będzie jej ostatnim tchnieniem. Trochę jest to uciążliwe bo trzeba każdego przeciwnika wyuczyć się na pamięć, ale jest to w pełni wykonalne. Dodatkowo gra otrzymała updade i wspiera teraz natywnie kontroler DualSense (nie potrzebujesz PS5 żeby dobrze się bawić), dzięki temu poczujesz wysokiej jakości haptyczne wibracje które jednocześnie będą pieścić twoje zmysły.

To be honest, this game is one of the worst mental things that happened to me and I never want to play it again. That says it's a really good game, maybe too linear. If you have mental problems, don't play this. After each chapter, I was forced to take a one-day break, and I played Dark Rot on mute for my sake