Rue Valley

Och, "Rue Valley"... Bardzo dobra gra, która niestety - jak nasz rodzimy "Gamedec" - padła ofiarą zarówno zwodniczego marketingu, jak i dema. Stąd zapewne mieszane recenzje, bo po prostu ludzie nie dostali tego, co zapowiadano i czego się spodziewali.
Oto bowiem w demie wcielamy się w Eugene'a - faceta w średnim wieku, który zostaje wysłany na przymusową terapię w tytułowej odosobnionej od reszty świata Dolinie Rue. Wkrótce odkrywa, że znajduje się w pętli czasowej - ma jedynie 47 minut na jakiekolwiek działanie, a potem wraca na sesję z psychologiem. Gdy mija pierwszy szok, podejmuje oczywiście decyzję o przerwaniu cyklu za wszelką cenę.
Zapowiada się spoko? Bo naprawdę takie jest - problem, jak wspomniałam, leży w zapowiedzi, bo szumnie trąbiono o kolejnym "Disco Elysium". No i owszem, na początku gry możemy zrobić z Eugene'a introwertyka bądź ekstrawertyka, wrażliwca lub obojętnego na ludzi ponuraka... tylko że to nie ma większego znaczenia. To w żadnym, absolutnie żadnym wypadku nie jest RPG. Skill chcecków było w całej grze... może z 10? I co z tego, skoro nawet jeśli nieśmiałość nie pozwoli nam na przerwanie paplaniny recepcjonistki, to i tak wykaraskamy się z tego inaczej. Questy niby istnieją w postaci - bardzo zresztą ciekawej - mapy myśli, ale są one dość liniowe i brakuje tu typowej dla rolplejów swobody. To NIE JEST RPG, to przygodówka point and click. I trzeba to z góry zaakceptować - popatrzcie nawet na steamowe tagi w sklepie.
To powiedziawszy... to naprawdę fajne studium psychologiczne bohatera zmęczonego życiem, zrezygnowanego, pozbawionego wewnętrznego ognia, który czasem tylko wybucha malutką iskierką, gdy trafia na nowy trop, który może go wykaraskać z szaleńczej pętli. No właśnie, bo same mechanizmy dnia świstaka zostały zrobione bardzo dobrze - po pewnym czasie powtarzalne czynności możemy skrócić, np. pominąć rozmowy, które już znamy lub też czynności, które już wiemy jak wykonać - np. naprawnienie niedziałającego automatu do kawy. Czas zresztą płynie, gdy wykonujemy czynności lub rozmawiamy, nie ma zatem pośpiechu. Nie czułam zmęczenia czy nudy, gdy grałam, a szukanie nowych miejsc, ścieżek czy przedmiotów było naprawdę ekscytujące.
Jeśli mam postawić jakiś zarzut, to byłaby to... potworna dziwaczność fabularna. Nigdy do końca nie załapałam czemu właściwie Eugene trafił na terapię pod przymusem - co zresztą chyba godzi w jakieś swobody obywatelskie - wszystko to jest niezwykle mętne. Kwestia samej pętli czasowej, dlaczego powstała i kto ją wywołał, też jest... no, okropnie dziwaczna, aż wywołująca swego rodzaju niesmak. Akurat gdy skończyłam grać, wyszedł patch, który podobno ma to lepiej wyjaśnić oraz dodać inne zakończenie. Może wrócę jeszcze, by zobaczyć jak wszystko się pozmieniało.
Na uznanie naprawdę zajmuje komiksowy styl graficzny - kolorowy i brudny zarazem, nie do końca poważny, ale zmęczony, zupełnie jak Eugene. Muzyka niestety nie wpada tak bardzo w ucho, ot słychać typowe pustynne plumkanie.
To fajny tytuł. Nie przełomowy, to nie jest kolejne "Disco Elysium" (tu już bardziej polecam zobaczyć sobie "Esoteric Ebb" czy "Glasshouse"), ale mimo wszystko wciągnął mnie na te kilkanaście godzin i nie żałuję ani minuty. Naprawdę warto zbadać Dolinę i jej sekrety.

I can't believe it's not Disco Elysium!
But still, it's an alright game, more of a fancy schmancy visual novel than anything
I quite liked the protagonist, he's literally me
The game looks incredible, I really dig the style they went with, the voice acting is also tight
The timeloop is an interesting thing plot-wise but it gets really annoying gameplay-wise

Nie szanuje czasu gracza, ale szanuje jego emocje i inteligencję. Koniec końców polecam, choć sposób, w jaki wprowadzono tu time loopa (bardzo wiele rzeczy trzeba przechodzić i oglądać po kilka razy, nawet montaż mający to przyspieszyć jest powolny i nużący) i ograniczono agendę gracza (nie możesz rozwiązać zagadki sam - musisz wyklikać w dialogach rozwiązanie, na które wpadnie twój bohater, a to może zająć nawet kilka loopów, kiedy już dokładnie wiesz, co trzeba zrobić, ale twój bohater tego nie wie, więc nie możesz kliknąć w przedmiot czy drzwi). Zdecydowanie gra dla ludzi, którzy mają czas i nastrój na czytanie. Nieźle napisana. Depresyjna. Z fajnymi, prozaicznymi postaciami, z którymi łatwo się połączyć emocjonalnie. Porównania do Disco Elysium działają na niekorzyść tej gry. Zasadniczo nie ma z nią wiele do czynienia poza głównym leadem męskim zmagającym się z depresją i nienawiścią do samego siebie.

I'm writing the review after finishing the whole story. When I tried the demo, frankly I was bored and nearly made myself to play it. Ironicaly it seems that I in real life also had this trait "Lack of motivation", but still about 1 year later I saw it on the discount, so I decided to give it a second try and this time I had a lot of fun. Especially the first few loops were most interesting to me, when I slowly discovered new information about everything in the Valley. Unfortunately the gamplay in later story gets worse in my opinion, especially the part about checking the archive about Kay familily was in my opinion, borring as hell. After that part things got more interesting again.

In summary, people often give this game a bad review because they compare it to the perfect Disco Elysium. This is not Disco Elysium. It might be a more or less similar in some aspects. But that's totaly different vibe and story. Personally, I enjoyed the game, even tho it's not perfect.
If you are a Disco Elysium player and you want a game with similar tone and style, don't buy it, you won't find it here. But if you want a game with similar mechanics but with totally different story, I'd say give it a try.

Dear Emotion Spark Studio, I think this is the beginning of a beautiful friendship.

Not great, not terrible. Needs some fixes. It may be better after some time. BUT I'm still glad I got to play this game now. Good story with a good depiction of depression/depressive episode.

Ta gra nie jest czymś takim jak Disco Elysium jak się niektórzy ludzie spodziewają ale lepiej zdaje egazmin jako gra "Detektywistyczna" która opowiada opowieść z motywami pętli czasu i depresji, piękna rzecz czysto historycznie, muzyka w porządku, styl artystyczna piękny, stylizowany, ale mega doceniam szczegóły. ta gra potrafi zachęcić pomysłem i historią i pewnie że pewne elementy mechanik psychicznych dałoby się zrobić lepiej ale jak mówiłem motyw monologów, depresji i pętli czasu jest ciekawy i wierzę że wymaga nieco cierpliwości i zaangażowania ta gra o to jest rzecz która jest wyjątkowa w dzisiejszych czasach