Pillars of Eternity 2: Deadfire

⚓ Gra zakupiona, bo lubię klasyczne RPG. Zostałem, bo pozwolili mi zostać kapitanem magicznego galeonu z demonem w duszy i papugą w duszy drużyny.
> PoE II zaczyna się od tego, że umierasz. Dosłownie. I zaraz potem bogowie mówią: „Ej, słuchaj, ten gigantyczny bóg kości właśnie rozwalił twój zamek i idzie przez ocean. Idź za nim. Ogarniasz?”. No więc ogarniam. I po 5 minutach jestem gołym półelfem na łódce, z ognistą duszą i długiem wobec wszechświata.
> A potem robi się jeszcze dziwniej. Twoja drużyna? Zbieranina degeneratów, poetów, magów, morderców i ludzi z przeszłością bardziej skomplikowaną niż lore Star Wars. Masz paladynkę, która nienawidzi własnej religii, magika, który nienawidzi wszystkiego, oraz rekina-ducha, który nienawidzi Ciebie. Idealna ekipa.
> Świat? To archipelag fantasy z nutą kolonializmu, mitologii i rumu. Możesz zwiedzać wyspy, handlować, łupić, robić questy, flirtować z demonami, wybijać plemiona albo ich bronić. A wszystko to między jedną a drugą bitwą, w której twoja drużyna rzuca zaklęcia wyglądające jak pokaz fajerwerków na Nowy Rok.
> Aha – masz statek. Możesz go nazwać, ulepszać, pływać po mapie i toczyć bitwy morskie, które przypominają symulator kapitana okrętu z XVIII wieku. Możesz go też zalać rumem, zrekrutować ślepą kucharkę i pływać po burzy śmiejąc się jak psychopata, bo jesteś „wybrańcem boga światła” i właśnie podpaliłeś port.
> Dialogi? Epickie. Wybory? Moralnie szare. Walka? Turowa lub aktywna – wybierasz. Każdy quest może mieć pięć rozwiązań, w tym jedno polegające na rzuceniu przeciwnika w przepaść po uprzednim przekonaniu go, że zasługuje na śmierć.
> Czy są bugi? Czasem statek stwierdza, że pływa po lądzie. Czy AI lubi wbijać się w ognisty obszar AOE? Oczywiście. Ale wszystko to znika w momencie, gdy twoja postać patrzy w niebo i mówi: „Eothas... pogadamy, jak przestaniesz deptać archipelag jak bóg-gigant z depresją.”
🌊 10/10 – zacząłem jako martwy półelf z misją ratowania dusz. Skończyłem jako piracki bóg z demonem w plecaku, trójkątem miłosnym w drużynie i statkiem o nazwie „Zupa Z Cthulhu”. Cudownie chore i genialne RPG.

In terms of story it's a downgrade over first game but an upgrade in terms of gameplay (somewhat). The DLC's are weak, it's either boring puzzles or fetch quests, Forgotten Sanctum was decent though.

Usprawnia i unowocześnia systemy z pierwszej części, jednocześnie prezentując zupełnie nowy świat, który chce się odkrywać. Szereg różnych buildów do wyboru, urozmaicony do tego przez dodany do gry system turowy, w którym balans klas jest trochę zmieniony.
Jeszcze bardziej się ją docenia, jeśli ukończyło się część pierwszą i można zobaczyć efekty swoich wyborów oraz wszelakie nawiązania do historii, w których brało się udział.
Duża możliwość dostosowania poziomu trudności, a dla najambitniejszych dostępne wyzwanie Ultimate, ukończone jedynie przez garstkę graczy - wciąż można zgłosić się do Obsidianu po fanty w nagrodę.

Gra jest ogromna, niestety w większości jest to przerost formy nad treścią. Nawet jedynka wydaje mi się ciekawsza i lepiej zrobiona.
Fabularnie tego świata nie da się uratować - twórcy kurczowo trzymają się koncepcji mieszającej ateizm, magię i reinkarnację, która jest dla mnie pozbawiona sensu i zwyczajnie nieciekawa. Ostatecznie okazuje się, że nie ma o co walczyć, bo przy pozornej mnogości frakcji, decyzji i postaci, wszystko i tak zazwyczaj kończy się w ten sam, zły i niesatysfakcjonujący sposób. Twórcy są chyba przekonani, że cRPG dla dorosłych to głównie fatalizm i pesymizm, a nawet świat realny tak nie wygląda...
Kontrastuje to mocno z bardzo ładną, kolorową oprawą graficzną, która w pierwszych lokacjach obiecuje wielką, epicką przygodę w tropikalnych klimatach. Oprawa dźwiękowa jest w porządku - nie ma się ani czym zachwycać, ani na co specjalnie narzekać. Dla polskiego gracza dużym minusem może być brak dubbingu, który w grach na Infinity robił połowę roboty przy tworzeniu odpowiedniego klimatu, ale przynajmniej dali polskie napisy. Tutaj uwaga praktyczna - dobrze w opcjach trudności zaznaczyć sobie opcję wyświetlania tonu odpowiedzi, bo można się nieźle się zdziwić, co scenarzyści (lub tłumacze) mieli na myśli.
Mechanicznie gra powiela wady jedynki - wszystkiego jest za dużo. Pomimo szczegółowych opisów i wymyślnych zasad walka jest chaotyczna i przy trudniejszych poziomach wymaga ciągłego niańczenia drużyny. Tyle psioczyło się na DnD 2.5, ale tam stosunkowo prostym systemem dawało się robić fajne taktyki, a prawie każdy czar miał sens i intuicyjne zastosowanie. Tutaj twórcy chcieli chyba uzyskać większy realizm, ale dla gracza to raczej niepotrzebny trud niż przyjemność.
Pomimo wymienionych wad, daję ocenę pozytywną, bo podobnych gier z budżetem jest garstka. W żadnym stopniu nie przebija to przygód w Faerûnie czy nawet DA: Origins, które dla mnie ma ducha staroszkolnych cRPG. Mimo to spędziłem w niej kilkadziesiąt godzin i odkrywanie niektórych lokacji i zadań wciąż dawało sporo satysfakcji, więc grą całkiem złą być nie może.

rozwlekła w pewnym momencie nużąca, walki stają się nudne po pewnym czasie jak i reszta gry
ale jak lubisz cRPG to kup na przecenie i daj szansę

Według mnie - Pillars of Eternity II: Deadfire jest całkiem przyzwoitym RPG, aczkolwiek znacznie gorszym od poprzedniczki. Gra ma kilka rzeczy gdzie rozwiązania nie do końca wypaliły, przez co ogólny odbiór i wrażenia wypadają znacznie gorzej niż przy jedynce.

Fabuła i świat
Ogólnie - ten element w większości dowozi, chociaż jest jeden zasadniczy problem - "dawkowanie" lore, które będzie po prostu zrzucone na nas w jednej chwili, poprzez natłok informacji - a to nie sprzyja ich przyswajaniu, no i łatwo się pogubić tu i tam. Ale sam wątek główny - uważam że jest dobry, antagonista - też dobry, a możliwości kreowania postaci i jej charakteru dość spore. Frakcje na archipelagu na którym toczy się gra uważam że są całkiem dobrze napisane i z ciekawą dynamiką między nimi. Jedyne co, to system reputacji który w grze jest - w zasadzie nie widzę za bardzo jego efektów ani za bardzo sensu. Można łupić statki wszystkich (co w sumie robiłem) i jakoś specjalnie skutków nie było, może poza jedną misją z głównego wątku, gdzie dobra reputacja pozwoliłaby mi na "bezkrwawe" rozwiązanie sprawy. Ogólnie - fabuła i świat wypada spoko, ale jest trochę problem z "pacingiem" i dawkowaniem informacji w danej chwili. Z reguły nie skipuję żadnych dialogów grając w coś po raz pierwszy - a tu się zdarzało, właśnie poprzez ten natłok informacji.

Słowo o towarzyszach, bo ważny element - jest kilku ciekawszych a ich linie questów są całkiem fajne. Dobrze wypada też oddanie ich charakterów - reagują w jakiś sposób na nasze poczynania (zgodnie ze swoimi przekonaniami), wyrażają zdanie i generalnie - w większości są dość ciekawi. Niektórzy z nich są też lojalni względem określonej frakcji, a to może stworzyć pewne dylematy, spięcia czy nawet opuszczenie przez nich drużyny przy określonych decyzjach.

Gameplay
Gameplay jest nierówny. Eksploracja drużyną, walka - jest ok, aczkolwiek wszystko co związane ze statkiem i jego mechanikami, jak dla mnie - nie dowozi. Twórcy chcieli tutaj wprowadzić urozmaicenie i coś "innego", no i zamysł sam w sobie zły nie jest - tylko realizacyjnie, wypada dość słabo. Bardziej szczegółowo:

a) eksploracja drużyną, walka - chyba najlepsza strona gameplayu. Co do eksploracji - jest ona na kilku poziomach. Generalnie na wyspach, przybijamy gdzieś do brzegu, mamy jakieś znaczniki/miejsca, kierujemy avatarem postaci i albo mamy jakieś wydarzenie do rozegrania w formie "tekstowej" - czyli taka opisówka, skill checki danymi postaciami/decyzje i pewne skutki, albo standardowa opcja w postaci zwiedzenia lokacji drużyną. Są jeszcze większe huby, jak miasta czy siedziby frakcji - tam po prostu mamy wydzielone obszary, dzielnice po których normalnie poruszamy się drużyną. Działa całkiem ok.

Co do walki - zrealizowana całkiem dobrze, możemy sobie wybrać tryb turowy lub "ciągły" (umknęło mi słowo xD). Osobiście, raczej używałem turowego i ogólnie - co do zasady, walka działa dość spoko, CHOCIAŻ SĄ pewne bolączki. A bolączki te to:
-Pathfinding - coś, co nie było perfekcyjne też w jedynce - tutaj jest podobne, jeśli nie gorsze - postacie potrafią się przyblokować, dziwnie przepychać, a to może doprowadzić do sytuacji że na papierze, gdzieś możemy przejść - postać się blokuje i uwaga - nie może wykonać żadnej innej akcji w tej turze, mimo że akcji nie zużyła. Nie jest to nagminne, ale się zdarza.
-Interfejs czasami nie pomaga - jest opcja użycia "wzmocnienia" raz na potyczkę (X razy na odpoczynek) - co w zasadzie boostuje użycie danej umiejętności. W sytuacji, jak najpierw wybierzemy umiejętność i dopiero uznamy, że a - użyję wzmocnienia, gra potrafi lekko ogłupieć - a w efekcie, niechcący możemy zamiast skilla użyć np ataku podstawowego, albo gdzieś się przemieścić. Trochę wkurzające gdy się zdarzy.
-Niektórzy wrogowie mają zbyt długi czas po którym kończą turę. Co mam tutaj na myśli - jest wróg, wykona atak. Nim jego tura się zakończy, mija dobre 10 sekund podczas których nic się nie dzieje. Dlaczego? Dzieje się tak dla kilku rodzajów przeciwników.

Ze strony pozytywnej - asortyment skilli, umiejętności, broni, różnorodność przeciwników - to przekłada się że koniec końców, system walki jest fun, ale no idealny nie jest, bo zdarzają się odpały.

b) rozwój postaci - tutaj coś, do czego nie mam żadnego problemu. Prosty i intuicyjny - z level upami wybieramy perki w dwóch kategoriach, które przekładają się na późniejsze skill checki w grze. Oprócz tego, umiejętności jak aktywne skille i pasywki. Działa dobrze, efekty widać - elegancko.

Określone perki i umiejętności później pozwalają na obranie innych rozwiązań, opcji - tak jak być powinno.

c) morskie opowieści - kiedy rum zaszumi w głowie, cały świat nabiera treści, wtedy chętniej słucha człowiek morskich opowieeeści... No nie do końca. Moim zdaniem najsłabszy element PoE II - na początku jest ok, ale bardzo szybko staje się nudny, powtarzalny, dłużący się - po prostu słaby. Sam pomysł posiadania statku, ulepszania go, rekrutowania załogi i podnoszenia jej kwalifikacji, potrzeba uzupełniania zapasów - spoko. Ale realizacyjnie nie jest spoko. I tłumaczę czemu:

-Na dłuższą metę - nuda. Na wodzie nie dzieje się nic przesadnie interesującego, przepłynięcie do danych lokacji potrafi trwać długo, a nie ma jakiejś opcji przyspieszenia czy quick travella (jest auto-pilot do odkrytych lokacji, więc akurat możemy iść się odlać w międzyczasie czy coś). Są jakieś "random eventy", które szybko stają się powtarzalne - tu załoga się kłóci, cytując klasyka: ta ryba śmierdzi! Wcale nie! No i decyzja czy wychrzanić to w cholerę, czy zatrzymać. Oprócz tego kojarzę może 2 inne eventy, więc bieda.

-Bitwy morskie - bardzo szybko człowiek dochodzi do wniosku, że to strata czasu i lepiej po prostu zawsze cisnąć abordaż od razu. Bitwy morskie są rozgrywane w formie "tekstówki", mamy jakieś ikony statków, dystansy między nimi, no i tekstówkę z wyborem manewru, aka podpłyń, strzelaj, inne takie. No i cóż - nie ma feelingu, brakuje dodatkowych informacji na ekranie jak zasięg dział, jaki dystans potencjalnie w przybliżeniu pokona dany manewr - wszystko trochę w ciemno i na pałę, brakuje ewentualnie jakiegoś sensownego tutoriala albo samouczka jak z tego najlepiej korzystać. Dlatego - lepiej nie korzystać tylko od razu nakurwiać abordaż.

Oprawa audio/wideo
Co do graficznej oprawy - w zasadzie nie mam zastrzeżeń, wygląda spoko, oprawa jest przyjemna dla oka, styl graficzny schludny i przyjemny. Co do audio - ogólnie też raczej spoko, nie licząc błędu z okazjonalnym "ucinaniem" audio na chwilę - głównie podczas dialogów. Głosy i voice acting - wydaje mi się że troszkę nierówne, większość NPC'ów brzmi dobrze, ale znajdą się też przypadki "Oblivion NPC" które za dobrze nie brzmią. Ale główne postacie i te ważniejsze poboczne - raczej ok.

Stan techniczny
Tutaj... Średnio. Potrafi crashnąć albo zrobić odpał przy minimalizowaniu/maksymalizowaniu, loadingi czasami potrafią trwać znacznie dłużej niż powinny, zdarzyły się jakieś pojedyncze crashe, problemy z dźwiękiem (chwilowo gwałtownie ucięty), no a wisienką na torcie był brak możliwości wczytania/kontynuowania, bo przyciski z tymi funkcjami miały ikonkę zębatego kółka i z jakiegoś powodu nie były dostępne - dopiero reset gry to naprawiał. Dlatego stan techniczny - W MIARĘ stabilny, ale pozostawia trochę do życzenia.

Podsumowanie
PoE II moim zdaniem, mimo wielu uwag/zastrzeżeń które wymieniłem - jest raczej warte ogrania. Mimo, że jest to gorsza odsłona, to wciąż można się przy niej całkiem nieźle bawić, chociaż nowe pomysły twórców (jak np. statek i jego otoczka) nie do końca wypaliły i mogą osłabić ogólny odbiór gry. Powergamerów którzy chcą odhaczyć wszystko może pewnie zmęczyć (sam olałem na koniec trochę poboczniaków z racji że męczyła mnie już morska mechanika), ale w innym przypadku - powinno być ok. Łapka w górę, chociaż jest sporo "ale".

Pillars of Eternity II: Deadfire

Kontynuacja kickstarterowego hitu od Obsidianu.

NA PLUS

+ udany, acz w przypadku gier video ryzykowny zabieg pójścia w pirackie klimaty, przez co jak dla mnie gra nabrała życia (szanty!) w porównaniu do pierwszej części.
+ interesująca główna historia z Eothasem i jego motywacjami, jak i ta drugoplanowa, związana z walką czterech frakcji o hegemonię na Archipelagu, a pośrodku tej walki nasza osoba.
+ jesteśmy w posiadaniu statku na morzu z nieodkrytym archipelagiem wielu wysp, które możemy dowolnie eksplorować zgodnie z główną fabułą, misjami pobocznymi albo tak po prostu szukając skarbów. Właśnie ta eksploracja bardzo przyciąga do tej gry, bo świat jest otwarty, nic nie broni płynąć w jakieś late game'owe tereny, a nuż uda nam się pokonać mocniejszych przeciwników i zdobyć unikatowe przedmioty albo dostać jakąś ciekawą misje poboczną.
+ rozbudowany rozwój postaci (11 klas + masa multiklas oraz subklas), dobrze dobrane tempo levelowania, ponieważ maksymalny 20 lvl wbiłem jakoś chwilę przed końcem gry, także cały czas dostajemy nowe umiejętności albo zaklęcia.
+ towarzysze całkiem ciekawi, dużo komentują, dogadują sobie, kłócą się, że nawet może dojść do sytuacji, że musimy wybrać jednego a drugi się obrazi i od nas odejdzie, niektórzy mnie irytowali, ale właśnie przez swój unikatowy charakter. Każdy też ma swojego rozbudowanego questa.
+ system walki z aktywną pauzą (twórcy po roku dodali tryb turowy, ale nie testowałem) jest trochę chaotyczny, ale przez to, że tutaj mamy drużynę 5 osób i AI naszych towarzyszy działa całkiem dobrze to jest do ogarnięcia. Możemy sobie ustawić, że każdą postacią w walce sterujemy osobiście albo, że ona robi autoataki a my używamy zdolności, a także programować kto co w jakiej kolejności ma używać.
+ itemizacja jak dla mnie poprawiona względem podstawki - mniej śmieci i nieprzydatnych przedmiotów, fajny motyw z specjalnymi przedmiotami, które przypisujemy do danej postaci i ulepszają się jeśli wypełnimy wymagania typu przyjmij 1000 obrażeń itp.
+ piękny, szczegółowy, rysowany styl graficzny odwiedzanych lokacji - izometryczna grafika 2D się bardzo dobrze starzeje, także może robić wrażenie nawet po latach
+ tryb szybki - najlepszy przyjaciel podczas eksploracji, dzięki któremu przebiegnięcie z jednego końca mapy na drugi nie zajmuje wieków.
+ towarzysze, których napotykamy i możemy dodać do drużyny nie mają jednej dedykowanej klasy, tylko możemy wybrać z dwóch czystych klas i jednej multiklasy , przez co nie będzie takiej styuacji, że tworzysz sobie wojownika i pierwszego co napotykasz to też wojownik i się dublujecie.
+ w rozmowach i opisach są aktywne linki zawierające coś w stylu wikipedii, że najeżdzamy np. na imię jakiegoś bóstwa, które jest wspominane i od razu pojawia nam się okienko kim on jest - super sprawa, żeby być z wszystkim na bieżąco.


NA MINUS

- doczytywanie lokacji, co szczególnie doskwiera w miastach, gdzie przy wyjściu albo wejściu do budynku zawsze wita nas ekran wczytywania.
- walka okrętów w formie tekstowej jest strasznie czerstwa i znudziła mnie już po minucie xD - już mogli zrobić coś zręcznościowego albo zostawić sam abordaż, na szczęście w jakimś patchu zrobili ją opcjonalną.
- system RPG, który zaprojektował Obsidian jest trudny to opanowania, jeśli by chciało go się go w 100% zrozumieć - chyba trzeba skończyć studia na ten temat (np. obrażenia nie zależą tylko od pancerza przeciwnika, ale od celnośći przez co dzieli się to na 4 typy obrażeń, do tego są 4 typy obrony, penetracja itp. i robi się wielkie równanie z jednego ataku). Na szczęście na poziomie trudności Weteran nie trzeba tego wszystkiego tak analizować i wystarczy znać mniej więcej wymagane mechaniki.
- zdarzały się czasami bugi, że coś się nie wczytywało, crashowało grę w jednym miejscu albo znikły mi ze 2 NPC w głównym mieście, którym miałem oddać misję poboczną


Znajomość pierwszej części nie jest wymagana, jednak miło mieć ją ograne, ponieważ wracają niektórzy towarzysze z PoE 1, a i też łatwiej będzie zrozumieć świat Eory, panteon bogów, kryształy adry, czy o co chodzi z bycia widzącym.

DLC ogólnie takie sobie, o ile Beast of Winter mi się bardzo podobało (mimo PTSD, po wielu podejściach do walki z bossem, gdzie musiałem obniżyć poziom do normalnego), to pozostałe dwa to jakoś kompletnie mnie nie przyciągały i nawet ich nie ukończyłem.


Świetnie się bawiłem, mogę śmiało polecić, szczególnie fanom pierwszej części; ani chwili mi się nie nudziło (oprócz dwóch DLC) także ocena to 8.5/10