Ori and the Will of the Wisps

Jest to niezwykła, poruszająca i dopracowana w najdrobniejszych detalach gra, która od pierwszych minut urzeka swoją wizualną i emocjonalną głębią. Już samo wejście w świat Ori to jak wkroczenie do żywego obrazu – grafika w tej grze to coś więcej niż tylko tło dla wydarzeń, to aktywny uczestnik opowieści. Każdy zakątek świata, każda kropla światła, poruszające się liście czy migoczące w oddali cienie – wszystko zostało zaprojektowane z ogromną starannością i artystycznym wyczuciem. W połączeniu z animacjami, które są płynne i niezwykle ekspresyjne, tworzy to niesamowicie wciągające, niemal filmowe doświadczenie. Dźwięki natomiast potrafią wzruszyć, wprowadzić w nastrój napięcia, smutku lub zachwytu, a niektóre motywy muzyczne na długo pozostają w pamięci. Dzięki temu opowieść staje się jeszcze bardziej emocjonalna i intensywna. To właśnie emocje są jednym z najmocniejszych punktów tej gry – fabuła jest pełna czułości, dramatów i momentów, które naprawdę potrafią poruszyć. Pod względem mechaniki rozgrywki gra prezentuje ogromny postęp w porównaniu do swojej poprzedniczki. Sterowanie jest niezwykle precyzyjne i płynne, co sprawia, że sama eksploracja świata to czysta przyjemność. System walki został rozbudowany, a gracz ma teraz do dyspozycji większy arsenał umiejętności i narzędzi, które można dowolnie konfigurować, dostosowując je do własnego stylu gry. Bossowie są zróżnicowani i wymagający, ale satysfakcja z ich pokonania – ogromna. Wyzwania platformowe i zagadki środowiskowe są dobrze zbalansowane – ani za trudne, ani zbyt oczywiste – dają poczucie progresu i nagradzają za dokładną eksplorację. Świat gry to labirynt wzajemnie połączonych lokacji, pełnych sekretów, opcjonalnych zadań i postaci, które – mimo swojej prostoty – potrafią zapaść w pamięć. Design poziomów zachęca do wielokrotnego odwiedzania wcześniej poznanych miejsc, co typowe dla gatunku metroidvania, ale w tym przypadku nie jest to obowiązek, a naturalna potrzeba – świat Ori po prostu chce się odkrywać dalej, głębiej, dokładniej. Podsumowując – Ori and the Will of the Wisps to jedna z tych gier, które na długo zostają w sercu. To opowieść o nadziei, poświęceniu, samotności i przyjaźni, podana w przepięknej, artystycznej formie, z doskonałą muzyką, wciągającym gameplayem i wybitnie zaprojektowanym światem. Dla fanów gier niezależnych, metroidvanii czy po prostu pięknych historii – absolutnie obowiązkowa pozycja, do której z przyjemnością się wraca, nawet po ukończeniu. Zdecydowanie polecam!

Jest to jedna z najpiękniejszych gier w które zdarzyło mi się zagrać. Gra jest pełna akcji, ale jednocześnie uspokaja. Najbardziej polecam dla fanów dobrych platformówek czy pięknej grafiki oraz wzruszającej historii.
10/10

łał ultra ładna gra. Grafika świetna każdy screenshot mógłby być świetną tapetą. Gameplay urozmaicony względem jedynki mamy bossów wreszcie i segmenty ucieczkowe jak w jedynce. Powracają mechaniki z jedynki ale tutaj są urozmaicone, więcej umiejętności względem jedynki. Rozwój postaci odbywa się dzięki sklepikom NPC. W ogóle ci NPC to w tej części nowość dostajemy main Hub. Poziomy są zróżnicowane gameplayowo i jest ich ciut więcej niż w jedynce. Nadal nie jest to długa gra ale wystarczająca. Dla zapaleńców mamy wyzwania jak speedrun czy granie bez ulepszeń.

Przepiękna gra z cudowną atmosferą.Fabuła epicka plus ten klimat który wciąga gracza bez końca.
Polecam każdej osobie choć raz zagrać i się przekonać o walorach tej gry.

Niesamowite przeżycie, grafika, muzyka i fabuła, które łączą się w spójną całość i pieszczą użytkownika na każdy sposób. Game play sam w sobie intuicyjny gra cię prowadzi przez świat za rączkę (przynajmniej na poziomie normalnym), ale daje przyjemne wyzwania po drodze.
Idealne na zimne wieczorki pod kocykiem i z kubkiem kakao =.=

i used to play this in my early childhood. And i still absolutely love it. Despite being simmilar to Hollow knight, its a masterpiece and definitely one of my favourite games ever, i would strongly recommend at least giving it a try.

Plusy:
+ Audiowizualna uczta - niesamowity wygląd i brzmienie gry. Każdy kadr to gotowy screenshot mogący służyć za tapetę, zaś muzyka Garetha Cokera idealnie dawkuje emocje;
+ Ewolucja walki - pogłębiona i usprawniona mechanika starć dzięki różnorodnym broniom i umiejętnościom;
+ Emocjonalna huśtawka - angażująca fabuła od pierwszej minuty chwyta za oczy i serce;
+ Bogactwo świata przedstawionego - ogromna mapa z mnóstwem sekretów czekających na odkrycie;
+ Swoboda progresji - system ulepszeń zainspirowany Hollow Knight (amulety i odłamki) pozwala dostosować styl gry pod siebie.
Minusy:
- Paradoks walki - pomimo sporej puli ataków większość przeciwników można pokonać w wygodny sposób stosując najprostszą kombinację ciosów;
- Chłopiec na posyłki - zadania poboczne mają postać generycznych misji typu: zabij x wrogów, znajdź i zwróć zagubiony przedmiot;
- Diabeł tkwi w szczegółach - precyzja sterowania (jest lepiej w porównaniu do poprzedniej odsłony acz do ideału brakuje) nadal pozostawia sporo do życzenia co szczególnie przeszkadza podczas sekcji platformowych czy ucieczek;
- Czytelność starć z bossami - widowiskowość walk kładzie się cieniem na czytelności pola bitwy i/lub ataków bossa (np. Wrzask - trzecia faza);
- Problemy techniczne - epizodyczne występowanie gliczy graficznych i bugów wymagających restartu gry; losowe spadki FPS w dziwnych miejscach (obóz wypadowy, punkt kontrolny, obóz kartografa).
Ocena: 9/10