Lone Fungus

Bardzo przyjemna i rozbudowana metroidvania z dużym naciskiem na platformową rozgrywkę (dużo skakania, dashowania itp). Świat jest bardzo rozległy, a z tego co mówił autor to jest dopiero ok. 1/3 gry. Mimo swojej wielkości, każda lokacja jest ciekawa i na swój sposób unikalna. Przyjemnie się mi grało; z tym sterowaniem i mnóstwem różnych reliktów do dostosowywania postaci gra mocno przypomina Hollow Knight, ale nie jest żadną podróbką tylko idzie we własnym oryginalnym kierunku.
To nadal early access, więc jest trochę niedoróbek. Większe błędy mi się nie trafiły, ale niektóre późniejsze lokacje są niedorobione albo niezbalansowane i frustrujące. Nie ma też jeszcze zbyt rozbudowanej fabuły. Całość jednak prezentuje się dobrze i dalszy rozwój zapowiada się bardzo obiecująco. Polecam nawet w obecnym stanie gry.

Samotny grzyb to gra wyjątkowo mocno inspirująca się grami takimi jak hollow knight poprzez system walki czy leczenie się jak i celeste poprzez swoje parkourowe elementy, ale można dostrzec nawiązania do wielu innych metroidvani. Sama gra jest moim zdaniem dość mocno nierówna, niektóre rejony jak startowa jama są wyjątkowo klimatyczne i miło się po nich przemieszczać a niektóre są absolutnie aklimatyczne i chodzenie po nich jest po prostu bolesne i nieprzyjemne. To samo tyczy się bossów gdzie niektórzy mają swój patern i uczenie się go sprawia satysfakcje i walka z bossem jest naprawde ciekawa, jednak czasami boss jest absolutnie losowy a sama arena tak mała i najeżona przeszkodami że walka jest czystym utrapieniem. Jednak sumując plusy i minusy jednak oceniłabym tą gre pozytywnie wystawiając jej stonowane 6.5/10

Początkowo bardzo fajna ale im dalej tym gorzej więc tylko jest ok. Bossowie są spoko ale zwykli przeciwnicy tylko spowalniają grę i są zbędni. Umiejętności i zaklęć jest sporo, podobnie sekretów. Można pograć ale nie za pełną cenę

Jest dobra. Przeciętna. No nie, jednak dobra. Całkiem przeciętna. Taka średnia. Z ambicjami. No prawie dobra. Mniej więcej dobra. Irytująca. Ponadprzeciętna. Prawie ponadprzeciętna. Dobry średniak. Średnia ale się stara... Na każdym kroku widać że ktoś wlał w nią dużo uczucia popartego ciężką pracą. Ale im dalej, tym bardziej irytuje.
I mniej więcej tak wyglądały moje uczucia przez całe 20 godzin tego osobliwego grzybodania* . Z westchnieniem ulgi kiedy się skończyło. Ale od początku.
Co może być więcej warte niż słoiczek opieńki?**
Lone Fungus robi sporo rzeczy dobrze. Po pierwsze: świat gry. Jest niesamowicie rozległy, wypełniony dziesiątkami miejsc które można odkryć i przedmiotów do odnalezienia, podparty całkiem solidną historią której skrawki odkrywamy tu i tam. Do tego nie pozwala się nudzić, każdy biom jest na swój sposób wyjątkowy: wygląda inaczej, ale również wprowadza nowych przeciwników, mechanizmy rozgrywki i wyzwania. Oferuje też potężną ilość umiejętności jakie nasz Grzybol może odkryć.
A właśnie - nasz Grzybol. Jest niesamowicie sympatyczny. Poznajemy go w momencie kiedy przychodzi na świat. Świat, trzeba powiedzieć, o którym nie wie nic, którego przeszłości nie zna, nie rozumie zasad nim rządzących. I tu plus dla twórców, za osobowość Grzyba. Jest naiwny, ale nie głupi. Na każdym kroku ciekawy i gotów się uczyć, przyjmuje rolę zbawcy świata ale jest też gotów słuchać innych, zagubiony, czasem nie rozumiejący co właściwie powinien czuć, ale niezmiennie optymistyczny. To fajny Grzyb.
Muzyka jest ok, sterowanie jest czułe i responsywne, i przez 99,6% gry działają dokładnie tak jak powinno. Grafika w akcji wygląda o niebo lepiej niż w małym okienku Steamowych trailerów. Możemy zostawić goły pixel art, nałożyć na to wszystko rozmycie, przeplot emulujący CRT i jeszcze dodać na rogach charakterystyczną krzywiznę. Łza dla erkanów minionych.
Ale co to jest dronka?***
Tyle że do wszystkiego o czym wspomniałem wcześniej można by na marginesie, czerwonym, wrednym markerem dopisać "ale".
Pierwsze z nich brzmi: pamiętacie jak akapit temu napisałem że Fungus robi wiele rzeczy "dobrze"? No to własnie. Być może to tylko moje odczucie, ale żadnej z tych rzeczy nie robi genialnie. Bo spójrzcie:
Świat. Umiejętnie wykorzystuje mechaniki znane z metrovanii, jest rozległy ale... nie uświadczymy tu czegoś naprawdę wyjątkowego. To tylko klasyka gatunku. Solidnie zaimplementowana, umiejętnie wpleciona w mechanizmy rozgrywki, ale nie jest to misterny, ulotny cud Hollow Knighta.
Umiejętności. Jest ich naprawdę dużo. I przyznaję, czasem potrafią zupełnie zmienić balans rozgrywki (ot, na przykład, walka z ostatnim bossem może być absolutnym koszmarem, ale jeżeli właściwie dobierzemy skille, staje się banalna) ale mnóstwo z nich znajduje się na mojej prywatnej skali gdzieś pomiędzy "zbędna" a "irytująca". Na przykład, trzy różne rodzaje skoków, każdy pod innym klawiszem. Będziecie musieli to pamiętać i przetwarzać w ułamku sekundy w najbardziej wymagających - na szczęście, zupełnie opcjonalnych segmentach gry (I nawet jeżeli jest to część recenzji poświęcona minusom, ciągle doceniam twórców za wyraźne zaznaczenie które sekcje gry są opcjonalne.) Odniosłem wrażenie że jest sporo umiejętności bez których ta gra mogła by się obyć. I nie zrozumcie mnie źle, nie przeszkadzają mi dodatkowe znajdźki. Ukończyłem każdą z lokacji na 80-95% i w sumie szanuję twórców bo, tak na oko, przynajmniej 40% tego świata jest opcjonalna - chcecie zwiedzajcie. Ale sporo z tych rzeczy do niczego się nie przydaje, niektóre tylko irytują, a czasem twórcy nie tłumaczą wystarczająco dobrze jak wykorzystać te umiejętności które są obowiązkowe do popchnięcia akcji do przodu.
Te 0,4% gry gdzie kontroller zawodzi jest opcjonalny. Gra nie odczytywała poprawnie skosów w dół, przez co Grzybol złośliwie wstawał na lodowych powierzchniach na których musiałem prześliznąć się pod raniącym go sufitem. Zrobiłem tego dungeona, ale musiałem płynnie przeskakiwać z drążka na krzyżak.
Masz rum?
Właściwie dzielę metrovanie na dwa główne rodzaje: te skupiające się na walce i te które stawiają nacisk na precyzyjne skoki. I zdecydowanie wole te pierwsze. To prawdopodobnie powód, dla którego oceniam Lone Fungusa na 7- na 10. Jeżeli lubicie w swoich grach karkołomne, wieloetapowe, skomplikowane akrobacje, możecie spokojnie dodać punkt. I może jeszcze pół punkta, jeżeli nie będziecie oceniać tej gry przez pryzmat Hollow Knighta. Sam w sobie Lone Fungus jest bardzo solidny, a twórcy sprawiają wrażenie osób którym zależy żeby gracz czerpał przyjemność ze spędzania czasu z ich dziełem. Zakończenie - to kanoniczne - jest może odrobinę za krótkie, trwa ledwie kilka sekund i szczerze mówiąc aż prosi się o rozwinięcie. Ale to też nie jest wielki problem.
Przypisy:

* Neologizm. Antonim "grzybobrania". Odrobinę spoiler.
** Nawiązanie do twórczości Bartosza Walaszka
*** Straszliwy suchar z mojego dzieciństwa. Biedronki są jedną z regularnie pojawiających się, opcjonalnych znajdziek.
Jak zawsze, zróbcie z tą wiedzą co chcecie, i jak zawsze, spróbujcie mieć zaj*biste życie.

What a gem of a game. Great platforming, Ton of different secrets to find out, multiple difficulity options to adjust the game to player. Higly recomand, especially for 1-person studio!
@Developer Thank You for the amazing expirance. You sir are amazing!

Lone Fungus
Czy stwierdzenie, że Lone Fungus to połączenie Hollow Knighta i Celeste to zbyt dużo? Zapewne tak, ale z pewnością ta produkcja czerpie z nich wszystko co najlepsze. Na pierwszy rzut oka gra nie wygląda zachwycająco, ale zasugerowałem się pozytywnymi recenzjami i dałem jej szansę. Okazuje się, że to metroidvania z krwi i kości - pełna sekretów, ukrytych przedmiotów i umiejętności. Świat jest wielki i zróżnicowany, przeciwnicy tak samo, a każdy boss to większa i bardziej rozbudowana wersja wroga, którego już znamy.
Wspomniałem o dwóch znanych platformówkach z tego względu, że walka i poruszanie się w Lone Fungus jest niesamowicie responsywne i przyjemne, zupełnie jak w Hollow Knighcie. Dodatkowo nasza postać może przypiąć sobie emblematy i dostosować je do aktualnej sytuacji. Z czasem w grze odblokowujemy również inne kolory czapki (czyt. grzyba). Każda z nich daje nam inną moc, której użycie wymaga many. Produkcja spodoba się przede wszystkim fanom gier zręcznościowych, a to za sprawą mnóstwa takichże sekcji. Choć samo ukończenie Lone Fungus nie jest przesadnie trudne, to wiele sekretów na mapie i sekretnych przejść to prawdziwy hardcore. Szczególnie te drugie - magiczne drzwi prowadzące do wymagającej sekcji rodem z najtrudniejszych poziomów w Celeste, które polegają w głównej mierze na odpowiednim robieniu dashy, odbijaniu się od specjalnych platform i wykonywania różnych tricków.
Przegrałem 20 godzin, a nie znalazłem wielu sekretów i nie zdobyłem połowy osiągnięć. Myślę więc, że można przy Lone Fungus spędzić naprawdę wiele godzin i dobrze się przy tym bawić. Choć nie jest to czołówka moich ulubionych metroidvanii, to polecam ją wszystkim fanom gatunku. Dodatkowo twórca zapowiedział już kolejną część!

Zarąbista gra, tylko przy późniejszych etapach gry można się bardzo zdenerwować, więc jeśli masz problem ze złością to nie jest gra dla ciebie