Little Witch in the Woods

super słodka gierka z wciągającą fabułą i fajnymi mechanikami. Warto było czekać na premierę, chociaż już w early accessie było co robić. Mega!

I have been playing this game since it was in ( very) early access and it is my absolute favorite. It could have been custom made for me :). The art is charming, music is beautiful, characters are all likeable. Overall, perfect for a relaxing autumn evening.

Been here since early access when we only had Green Forest core, put it away until it came out and then a little longer, finally finished it. Came to write a review as soon as I stopped bawling about the ending.
Out of all the games I've ever played this is the one that should get an animated adaptation. The story made me bawl on three separate occasions (Arden quest, Roy quest, main quest conclusion) and wow. If I could strike this game from my memory and experience it again fresh, I would.
Sure the gameplay is annoyingly grindy at times (I have little patience) but I'm more than willing to forgive it for the experience I just had. Especially since the biomes are so different in both traversal and mechanics (increasing in complexity), and every mob requires it's own special approach that really helped diversify even the resource gathering experience.
*Wow*. Play this game. Play it for the story.

The game is absolutely phenomenal.
I honestly think it’s one of the best indie titles I’ve ever played — though it’s not without its flaws. The main story is simple yet engaging enough to keep you hooked, but it’s the side quests that truly shine. They deliver a surprisingly powerful emotional punch, and I have never felt such strong emotions for a game’s characters before — especially considering the stylized art and lack of realistic graphics.

The art style itself is stunning — the pixel art is incredibly detailed and full of life, easily one of the most beautiful examples of the medium I’ve seen.

The gameplay is genuinely enjoyable, though it has a few small drawbacks. It can get a bit repetitive, especially when you’re handling regular orders and the routine starts to set in. It’s not necessarily a bad thing, but after a while, it did wear me down a bit. Gathering ingredients can also be slightly annoying at times, but it’s easy to get used to and still have fun.

My only real complaint is the sometimes absurd number of requirements needed to achieve an S-rank — in certain cases, it feels almost excessive. The game is also quite long if you aim for full completion, and toward the end, it can start to feel a bit dragged out.

Still, as a whole, it completely holds up.
In the end, this is truly one of the best games I’ve ever played, period. I love it with all my heart and recommend it to everyone.

8/10

Miałam przyjemność grać jeszcze w wersji beta i bardzo się cieszę, że już wyszła w pełna wersja. Niesamowite widzieć jak bardzo się ta gra rozbudowała w ciągu roku. Cozy i cute gierka na wieczory, polecam :)

Game is really relaxing and cosy, plot is interesting i finished it so far, now im waiting for an update <3 i wonder what happeneds to Ellie next and i wonder if i predict correctly that there is something wird and sinister about Kent and his stupid candies. Really recommend it :)

Tak więc, przeszedłem tę wspaniałą gierkę. Czas na wnioski! Ta gra jest świetna. Przejdę najpierw przez oczywistości.
Grafika jest urocza, chociaż brakuje trochę animacji. Chyba najbardziej prychłem, gdy na początku gry nasza postać niosła inną. I ta inna postać nie miała pod to dostosowanej grafiki, zaledwie była ułożona bokiem, bez ruchu, co wyglądało komicznie. Prychłem, nie powiem. Co by jednak nie mówić, całość wygląda naprawdę ładnie. Lokacje zaprojektowane są ładnie i schludnie, chociaż czasem są ciut pustawe.
Muzyka jest dobra, zwłaszcza domyślny motyw nocny. Chyba najbardziej charakterystyczny utwór w grze. Niestety jest jej trochę za mało i trochę za bardzo się powtarza. Po utwór-dwa więcej na lokacje, i powinno być znacznie lepiej.
Fabuła jest prosta, zwrot akcji przewidywalny. Nie ujmowałbym jednak tego w charakterze minusa, a zaledwie cechy gry. To relaksująca, prosta historyjka, o nastoletniej wiedźmie (16 lat), której pociąg się zatrzymuje z powodu nieprzewidzianych okoliczności, więc postanawia zwiedzić jego okolice. W wyniku tego, pociąg odjeżdża w między czasie, a nasza protagonistka, wraz ze swoją gadającą czapką, osiedla się przy wiosce, która akurat jest w okolicy. I postanawia wiosce tej pomóc się odbudować. Motywy, które się przewijają przez historie są proste, ale nie prostackie. Sympatyczne wręcz. W fabule nie ma zaskoczeń, ale to też raczej nie minus. Bo to nie fabuła jest tu główną osią gry, a…
Postacie.
Widzicie, to chyba największy plus tej gry. Postacie, ich projekt (ach, jak cudownie Diana i Arin wyglądają!), osobowość i historie. Z plusem ten związany jest też minus, ale najpierw omówię pozytywy. Postacie narysowane są ładnie, są interesujące, idzie się z nimi zżyć, a nawet wybrać swojego ulubieńca (w moim przypadku, ulubioną postacią jest Arin, która jest uroczo nieśmiała). Cechą gry jest tu także, że nie ma tu postaci negatywnych sensu stricte.
Mechanicznie gra jest dość prosta. Główna mechanika, warzenie mikstur, jest fajna pierwsze dziesięć godzin i to jej największy grzech – później nie dochodzi w niej nic nowego. A szkoda, bo pomysłów jest masa. Nie wiem, czy autorzy tych pomysłów nie mieli, czy nie umieli ich wprowadzić, a może zwyczajnie zdecydowali, że nie jest to ważne. Poza tym, nie mamy nic wyjątkowego. Najbardziej irytującą mechaniką jest cykliczne naprawianie pewnych rzeczy (zwłaszcza miotły, czyli naszego „wierzchowca”). Osobiście wywaliłbym to do kosza, albo dał jakąś opcje ominięcia tego w późniejszym etapie gry, bo jest to zwyczajnie irytujące. Więcej zastrzeżeń mam do tego, czego nie ma, niż do tego co jest. Np. więcej zastosowań mikstur. Ale też...
Bo właściwie to, że postacie są dobre, nie ulega wątpliwości. Pod wątpliwość poddaje to co z nimi robimy, raczej to, czego z nimi nie robimy. Z postaciami są trzy podstawowe interakcje: rozmowa, prezent, (czasem) sklep. Jest tego ogólnie ciut więcej, ale to w sumie inne formy tych trzech. I wiecie, to nawet nie brzmi źle. Ale tematów do rozmów jest nie aż tak dużo, jak wypada. Brakuje mi jakiejś formy aktywności z NPCami, coś jak w serii gier Persona. Zaproszenie do piekarni na spotkanie, albo do nas na chatę, albo nawet, ja wiem, wspólna gra planszowa. To przykłady, ale nie ma nawet tego. Brakuje mi czegoś, co można by było robić z tymi postaciami po wymaksowaniu znajomości. Z jakiegoś powodu ostatnie 3 serduszka są zablokowane w każdej postaci (miejsce na romans???). Nie można zaprosić Diany do piekarni (znaczy, to się dzieje, ale tylko raz fabularnie, heh), pomijając fakt, że Diana jest akurat bardziej kukłą niż postacią, bo nie można się z nią zaprzyjaźnić (z dwoma innymi postaciami też, i prawdę mówiąc, nie do końca tej decyzji rozumiem), nie można z Arin poczytać książki, nie można z Rexem wyjść na wspólną przygodę, nie można z Enite upiec ciasta, itp., itd.. No brakuje tu jakichś aktywności.
Gra ma też swoje absurdy. Czemu Arin zamiata drogę POLNĄ? Czemu najpierw za katalog zakupowy robi nam Diana? W sensie, rozumiem to z perspektywy twórcy, ale wciąż, wyobrażam to sobie w rzeczywistym katalogu „nie mamy wystarczającej ilości katalogów, więc wyślemy ci kogoś od nas, kto będzie przyjmował twoje zamówienia, zamiast dodrukować nowy”. Po co w sklepie jest po 10 schematów budynku jak używa się tylko jednego? Nie jest to nic poważnego, ale są to takie drobnostki, które jednak uwierają, jak trocina w bucie.
Ale jest jeszcze jedna rzecz, której nie ma. Nie ma w grze walki. Żadnej formy. I jest to GE-NIAL-NA decyzja! W Stardew Valley zawsze nienawidziłem momentu, gdy musiałem schodzić do kopalni po surowce. Do tego momentu, w którym po prostu instalowałem mody z kodami, byle nie musieć się męczyć z tą siermiężną, nudną walką. Być może decyzja ta wynika z braku pomysłu, lub funduszy, co nie zmienia faktu, że IDEALNIE pasuje do całokształtu produkcji.
Podsumowując, mimo kilku wad, grę polecam. Zwłaszcza, że jest jakaś nadzieja, że gra się jeszcze rozwinie. Spędziłem przy tej grze prawie 60 godzin, i nie żałuje żadnej wydanej złotówki. Wspaniała, lekka gierka na odprężenie, przy której bez problemu się mogłem zrelaksować.
Pozdrawiam! I dziękuje za grę!