Hearts of Iron IV

Mając 6000 godzin w tej grze, nie mam dziewczyny ani życia społecznego, ale za to nie wiem jak działa flota

Ogólnie rzecz biorąc to polecam wszystkim, którzy nie mają co robić z życiem. Jednym z jedynych dużych plusów tej gry jest to, że gdy grasz w nią za długo to możesz wygrać darmowy bilet do choroszczy w jedną stronę.

Mimo iż przegrałem mniej niż 50 godzin to już zostałem trans fembojem o poglądach faszystowskich który na pamięć odśpiewuje międzynarodówkę przy graniu komunistycznym Paragwajem. Dotego muszę się pogodzić że nigdy nie zobaczę już dziewczyny... mimo to daje łapkę w górę bo regularnie mam 5 z historii dzięki znajomości 2 wojny światowej

Zmarnowałem na tą grę ponad 800 godzin zmarnuje jeszcze więcej mam lęki przed trawą jaki i przed wodą poza matką płaczącą nad moim losem nie widziałem żadnej kobiety w ostatnim czasie poza tym jest w pytę i niech żyje Wielka Polska

Straciłem pieniądze na DLC, psychikę na osiągnięciach, po 500 godzinach przestałem być hetero, po 700 zapomniałem co to trawa, a po 1000 godzinach przegranych wstydzę się już wychodzić z piwnicy to i tak polecam tę grę każdemu kogo interesuje historia i lubi strategię.

Po zagraniu stu godzin w tą grę szczerzę polecam ją ludziom którzy nie lubią trawy, mycia się i dziewczyn. A także dzięki tej grze stałem się patriotom i zacząłem mieć koszmary o dywizjach pancernych na braku zaopatrzenia próbujących przebić się w górach na czerwonym dymku walcząc z 1 dywizją piechoty Tanu Tuwy.

To będzie moja pierwsza i zarazem ostatnia recenzja.
Początkowo planowałem wystawić tej grze ocenę negatywną. Z czasem jednak zrozumiałem, że winy nie ponosi sama produkcja ani polityka Paradoxu polegająca na wypuszczaniu licznych, nierzadko słabszych dodatków. Problem tkwi we mnie w moim sposobie patrzenia na gry. Tak naprawdę wracam dziś do punktu, w którym byłem piętnaście lat temu, gdy postrzegałem granie zupełnie inaczej.
Świat się zmienił, gry się zmieniły i ja również. Nie pasuję już do dzisiejszych realiów branży. Dlatego ta recenzja jest w pewnym sensie moim pożegnaniem. To prawdopodobnie ostatnia gra, w którą zagrałem – i chciałem zostawić po sobie kilka słów refleksji.
Przede wszystkim: cieszcie się grami. Cieszcie się nimi szczególnie wtedy, gdy macie przy sobie ekipę znajomych, z którymi możecie wspólnie spędzać czas. Nigdy nie wiadomo, kiedy ta przygoda się skończy. Gry przemijają, ludzie się zmieniają, a pasja, która przez pół życia dawała szczęście, może nagle przestać sprawiać radość. Wtedy trzeba poszukać czegoś nowego – choć nie każdy ma pewność, że to znajdzie.
Moja rada po dwudziestu pięciu latach spędzonych przy grach jest prosta: nieważne, jaka to gra czy gatunek – ważne, by sprawiała wam radość. Nie warto zamykać się w dziwnych przekonaniach ani toczyć jałowych sporów o to, która produkcja jest lepsza.
Piszę go jednak z potrzeby chwili, z natchnienia.
Trzymajcie się i bawcie się dobrze