GreedFall

GreedFall to ciekawa gra dla fanów RPG przede wszystkim dzięki fabule i klimatycznemu podejściu do świata. Twórcy postawili na renesansową stylistykę z nutą magii i kolonialnych podbojów, co nadaje grze wyjątkowego charakteru. Intrygi polityczne, wybory moralne i dialogi naprawdę wciągają, czuć, że historia jest tu sercem całej rozgrywki.
Niestety, mechanika samej gry potrafi momentami zabić tempo. Spędzamy mnóstwo czasu na chodzeniu od punktu A do punktu B, a potem do punktu C, co chwilę wracając w te same lokacje. Momentami miałem wrażenie, że gra zamienia się w „symulator chodzenia” w klimacie fantasy. W pewnym sensie przypomina to doświadczenie znane z Death Stranding, tylko że zamiast kuriera-amerykańskiego samuraja wcielamy się tu w dyplomatę z szesnastego wieku.

Piękna gra o estetyce, która lubię - baśniowej, tajemniczej, ale dalekiej od męczącego typu D&D. W świecie, który łączy wczesną broń palną z bronią białą, co jest fajnie zrobione. Miałam pewne wrażenie świata niskomagicznego, ale to przez to, że nie grałam magikiem ani nie zabierałam takich do drużyny. Magia jest tam jedną trzecią drzewka rozwoju, obok innych tradycyjnych gałęzi: walki i łotrostwa.

Gra ma bardzo ładne ujęcia, widoki, wygląd postaci, od modeli po charakteryzację. Moim zdaniem dosyć przyzwoita jest historia, choć nieco przewidywalna. Jest jakieś rzemiosło, są mikstury, pułapki, bomby, smary na ostrza. Trochę postaci do drużyny - każda z innej frakcji.

Z minusów: jest trochę niewidzialnych ścian po lasach... co przy konieczności odszukania drogi w dziczy bywa frustrujące. Jest pewna powtarzalność miejsc, zwłaszcza siedzib "władz" w miastach. Obszerne a pustawe przestrzenie o wydawałoby się nieprzekonującym zagospodarowaniu. Niektóre rzeczy, zwłaszcza poboczne, są uproszczone.

Z plusów: Postać jest dyplomatką (grałam kobietą). I czy przeszkadza jej to szlajać się w porcie i zabijać potwory po lasach? Bynajmniej. :) A tak serio, w wielu zadaniach widać tę rolę na serio, a ja ją bardzo lubię. I nawet jeśli emisariuszka musi się pobrudzić, to nie razi to w grze. Fajna relacja z kuzynem. Ładnie zarysowane postacie, które kolejno poznajemy. Scenki wjazdów bossów są bajeczne. Przerywniki pokazujące wydarzenia też mnie kupiły.

Gdyby ktoś się zastanawiał, czy da się pozyskać wszystkich sojuszników (bo niektórzy się bardzo nie lubią), to spoko się da i nie trzeba się martwić żonglerką. Same frakcje są dosyć sztampowe - kupcy, tubylcy, uczeni, klechy, a do tego dosyć specyficzni ludzie morza.

A kreślę te słowa zamiast grać, dlatego iż właśnie, wpadłszy na Nowy Genialny Plan, narozstawiałam się misternie pułapek po całej polanie z jakimś bossem (z którym próbuję się o dziwo chyba 10y raz...) (dziś 10y raz...) (poprzedni jakoś szli z marszu do piachu) i kot usiadł mi na klawiaturze wczytując quick save sprzed.
!

Duże zaskoczenie - nie wiedziałem nic o tym tytule i był to czysty strzał w ciemno, który okazał się udany. Gra ma niesamowity klimat, gameplay, który mi odpowiada oraz intrygującą warstwę fabularną. Naprawdę solidna rzecz, mimo kilku mankamentów godna polecenia!

Niezły erpeg, ale jeśli ktoś nie lubi łażenia w kółko tam i z powrotem i mordowania stworków zawsze w tym samym miejscu, może szybko poczuć się znudzony.

Średniak, jedyne co ratuje te grę to fabuła, świat i postacie, bo gameplay jest dość nużący. Polecam, ale tylko na przecenie.

Fajniutka i przystępna, poziomy trudności łatwo do siebie dostosować, gierka na mniej więcej 30h (mam więcej bo miałam dwa podejścia). Polecajka.

I'm usually very picky about the games I play and quickly abandon them after a few hours of play. However, in this case, I couldn't tear myself away from the monitor. The story was excellent, and I held my breath many times. I couldn't wait for the second installment in the series and was tempted to pre-order it.