[Chilla’s Art] The Convenience Store | 夜勤事件

Ostatnio mocno wkręciłem się w horrory i postanowiłem, że na pierwszy ogień pójdzie właśnie The Convenience Store. Po przejściu mogę śmiało powiedzieć, że to jeden z lepszych horrorów, w jakie ostatnio grałem. Gra od samego początku buduje bardzo dziwny i niepokojący klimat. Niby zwykły sklep nocny, codzienna rutyna i spokojna atmosfera, ale z każdą minutą czuć coraz większy dyskomfort. Najbardziej spodobało mi się to, że horror nie opiera się wyłącznie na tanich jumpscare’ach. Twórcy świetnie wykorzystali napięcie, dziwne sytuacje i psychologiczny klimat, przez co momentami naprawdę można było poczuć niepokój. Do tego dochodzi styl graficzny inspirowany japońskimi horrorami, który idealnie pasuje do całej atmosfery gry. Fabuła może wydawać się prosta, ale sposób jej przedstawienia sprawia, że chce się grać dalej i odkrywać kolejne tajemnice. Dźwięki, muzyka i to ciągłe uczucie, że coś jest nie tak, robią tutaj świetną robotę. Jeśli ktoś lubi klimatyczne horrory psychologiczne, to zdecydowanie polecam The Convenience Store. Gra może nie jest długa, ale zostawia po sobie bardzo dobre wrażenie i potrafi naprawdę przestraszyć.

Mini spoilery:
W mojej opinii (wbrew powszechnej opinii) jedna z gorszych gier od Chillas Art. Bardzo podoba mi się wyjątkowo niepokojąca atmosfera, grafika, dzięki której wszystko wydaje się jeszcze straszniejsze, długa i upiorna droga do pracy. Jednak sama historia jest dla mnie głupawa. Gra miała naprawdę wielki potencjał i przykro mi, że tak kultowa rzecz jak sklepy typu convenience store nie zostały dobre wykorzystane. Motyw stalkera byłby, w mojej opinii dużo straszniejszy, ponieważ pracujemy nocą. Podoba mi się rozkładanie zegarów, szczegół z bezdomnym czy niepokojący dźwięk otwierających się drzwi, jednak sama gra jest jednak rozczarowaniem. Nie aż tak straszna jak mogłaby być i to mnie smuci. A zagadka z telewizorami wybitnie denerwująca. Mimo wszystko polecam tę grę, choć uważam, że twórcy mają o wiele lepsze niż ta.

it can get you tense... trust me...