Bayonetta

jestem kobietom i uwazam ja za cunty baddie ale i tak znajda sie prawiczki co beda chcieli ja wyruchac to niue jest male gaze wy piwniczaki osrane
ps kamera rozjebana troche ale jest gites

bardzo fajna gra, podoba mi się mechanika walki i makijaż głównej bohaterki. 9/10

Bolą mnie palce.
Chciałbym powiedzieć, że Bayonetta to gra, którą chciałoby się masterować w nieskończoność, absolutne arcydzieło gatunku slasherów i godna nie tylko stawiania w jednym szeregu z tuzami pokroju Ninja Gaiden, wczesnymi God of War i - przede wszystkim - Devil May Cry. I tak jest! Tylko od siebie muszę wyłączyć masterowanie w nieskończoność, moje palce są na to zbyt obrdzewiałe xD
Natomiast fizyczny ból gra rekompensuje prezentacją i głębią systemu walki - boże, jak dobrze się w to gra. Prezentacyjnie powiem tylko tyle - Bayonetta. Ona ciągnie całą prezentację gry, jest niesamowicie dobrze napisaną wiedźmą, której generalnie nie obchodzi wiele poza jej własnym interesem... ACZKOLWIEK następuje wiele momentów ocieplenia serduszka przez nią i w niej, co tylko dodaje jej więcej charakteru do całej absurdalnej, hiperkobiecej burlesque fruity prezencji. Bayonetta to największa zaleta gry, a że jest wyposażona w arsenał (w większości) przyjemnych do użytkowania broni na czele z ikonicznymi pistoletami na wszystkich jej kończynach - tym lepiej!
System walki zaś to liga najwyższych lotów - Bayonetta to szybka baba więc lubi szybko ciachać. I to jest odzwierciedlone w tempie, nie ma zbyt wiele momentów na zdjęcie palców z R1 albo zaprzestania absurdalnie częstych prób wykręcenia witch time przez chorobliwe wykonywanie uników. Z jednej strony to dobrze - Devil May Cry, szczególnie do 1 i 3 mam zarzut, lubował się w inkorporowaniu odrobinę niepotrzebnego backtrackingu i niezbyt intuicyjnego platformingu, jakby wstydząc się odrobinę tego, że mogłyby być seriami walk przeplatanymi prostą eksploracją. A Bayonetta? Z dumą i gracją prezentuje swoje danie główne jako, no, danie główne.
Natomiast gra też ma wady, o dziwo - podobne do tych, jakie miało DMC 1. Mianowicie - Kamiya i spółka naprawdę chcieli odrobinę urozmaicić gameplay. Czasem za bardzo, sekwencja z Cerezą i Cerezą na rakiecie to mój najmniej ulubiony element gry, z prostego powodu - nagle stwierdza, że zmieni schemat sterowanie i odwróci osie x i y. Irytujące? Tak, szczególnie, że to bullet hell z prawdziwego zdarzenia. Ze wszystkich takich ekscesów jazda na motocyklu chyba najlepiej wypadła, bo nie tylko model jazdy był przygotowany w porządku, ale była przeplatana sekwencjami konwencjonalnej walki.
Ponadto brak możliwości zwykłego zrestartowania etapu z poziomu menu gry - trzeba albo poddać grę, albo wyjść z misji i przebrnąć przez menusy. Kiedy chcemy podejść do etapu jeszcze raz, staje się to irytujące, natomiast to może też wynikać z tego, że mam odznakę certyfikowanego piwniczaka, zatem jo.
Bayonetta jako gra jest jednym z koronnych przykładów tego, do czego slashery są zdolne. I jednocześnie jest, z przykrością dla mnie, wymagająca wyjątkowo dużego nakładu ćwiczenia ruchów, wyczucia czasu i refleksu. Na trudnym poziomie trudności pojawia się niestety bariera, której nie mogę przezwyciężyć, co nie znaczy, że nie doceniam zawartości i głebi gry - to, że ssam, nie tworzy z niej nagle gry słabej. Ale zaznaczam tylko - ta gra wymaga uwagi, czasem tylko po to, by Cię stylowo zbyć. Jak sama Bayonetta :3
A i dwie rzeczy. Raz, brak sequeli na PC, jakkolwiek wynikły z kontraktu z Nintendo, jest po prostu smutny i fajnie by było, gdyby w jakimś czasie to się zmieniło.
Dwa, nieco autorytarne podejście pana Kamiya w kontekście kanonu. Wg niego (dla kontekstu - to człowiek, który pracował też nad Okami, Devil May Cry 1 i Vietiful Joe) Bayonetta to część większego kanonu. Abstrahując od trochę władczego oświadczenia tego - kej, widzę DMC 1 w tym samym uniwersum, ale jak do ciężkiej cholery gra o wilczej Amaterasu się weń wpasowuje??? xDDDDD

Przeszłam już całą grę na xbox dawno temu ale teraz nie mam do niego dostępu więc kupiłam na komputerze i boże jak ja tęskniłam za tą grą. Chociaż za jedną rzeczą w ogóle nie tęskniłam czyli za tym jak działają save'y ale poza tym cała gra to lodzio miodzo panowie i panie.

Najlepsza gra w jaką grałam, story jest bardzo ciekawe z wieloma plotwistami, wygląd gry jest niesamowicie ładny, a mechanizmy walki są bardzo wygodne

UWIELBIAM. Kocham jak bardzo absurdalna i niepoważna jest ta gra. Gameplay jest cudowny, walki są bardzo przyjemne, pełne efektów i ciągłej akcji. Chaos panujący w tej gierce dodaje tylko klimatu.
11/10

Zjawiskowy wygląd, nonszalancja i cięty język sprawiają, że trudno oderwać od niej wzrok. A do tego walczy z aniołami i demonami na obcasach z pistoletami. Coś więcej niż tylko ulubiona postać – Bayonetta to styl życia.