Baldur’s Gate II: Enhanced Edition

Baldurs gate 2 is the best Baldurs gate game and one of the absolute peaks of RPGs. I wouldnt call it my number 1 RPG because Morrowind, final fantasy 6, chrono trigger are still above it for me but BG2 is one of those games where almost everything comes together in a way that very few RPGs manage to do. Its not carried by one amazing thing, its not just the combat or the writing or the world. Its the fact that everything works together and makes the whole experience feel complete.
Combat is probably the first thing that shows why BG2 is so good. From the outside it looks like some old system where u just click enemies and pause sometimes but thats really not what this game is. The harder fights are basically puzzles and the game actually expects u to understand how everything works. A mage isnt dangerous because he has more HP, hes dangerous bc he has layers of protection that completely change the fight. U cant just attack him and hope he dies bc ur party can get destroyed in seconds. U need to remove his defenses, choose the right spells and understand what the enemy is doing. The best part is that the game rewards knowledge instead of grinding. When u win a difficult fight it feels like u actually learned something and improved instead of just getting higher numbers.
My favorite build is Sorcerer bc it shows one of the things I love about BG2. A Wizard can learn almost every spell in the game but a Sorcerer has to commit to every choice. U cant just change ur entire build whenever u want so every spell u pick actually matters. At first it feels limiting but later it becomes one of the most satisfying parts because ur character feels like something u created yourself. When ur spell selection finally works together it feels way better than just copying the strongest build from somewhere.
The world is another reason why BG2 is still remembered. It doesnt need the biggest open world because almost every place has something interesting behind it. U can enter a random building and find a quest that becomes something much bigger than expected. U can get involved with the Shadow Thieves, fight vampires, explore the Underdark or find entire stories that some players might completely miss. A lot of games have side quests just because they need more content but BG2 makes them feel like they actually belong there. U are not just completing another objective, u are discovering something.
The writing is probably where BG2 reaches its highest point. The companions dont feel like characters made only for the player. They have their own problems, beliefs and goals. Jaheira has to deal with loss and trying to move forward, Keldorn is a legendary paladin but his own family is falling apart, Viconia constantly fights against how people see her because of where she comes from. They argue with each other, they disagree with u and sometimes they leave because of ur choices. It makes them feel like actual people instead of NPCs waiting for u to click on them.
Jon irenicus is also one of the best written villains in RPGs because he isnt interesting only because he is powerful. A lot of villains can be explained in one sentence. Griffith wants his dream, Aizen wants to stand above everyone, black goku believes in his own twisted justice. They all have interesting ideas but their motivations are simple to understand. Irenicus is different because his entire character comes from obsession, loss and destroying himself while chasing something he can never truly recover. He isnt just an obstacle on ur way to the end. He makes other characters question their beliefs and shows how thin the line between ambition and becoming a monster really is. The best part is that u dont have to agree with him to understand why he became like this.
The extra content from the enhanced edition also makes the whole experience better. Watchers Keep is one of the best optional areas because it feels like the game testing everything u learned. Every part forces u to use the mechanics and think differently instead of using the same strategy over and over. Throne of Bhaal is not as strong as the original game but I still like what it adds because after spending so much time building ur character and party it finally lets u see what happens when u reach a level of power that feels almost impossible.
I think thats what makes BG2 special. It trusts the player. It doesnt explain everything and it doesnt hold ur hand every second. U can fail, learn from ur mistakes and come back stronger. The more u understand the game the better it becomes.
Baldurs gate 3 has better graphics, better animations and better presentation but BG2 has a different kind of strength. It has depth where every part connects with another. Combat makes u learn the mechanics, the mechanics make ur choices more meaningful and the writing makes u care about the world and the people inside it.
Morrowind, ff6, chrono trigger are still above it for me but BG2 is still one of the absolute peaks of RPGs. Its the best Baldurs gate game and one of those rare games where after more than twenty years u can still understand why people keep coming back to it.
10/10

Moja Pierwsza gra RPG. Ma taką moc jak GTA V / Final Fantasy 7 czy Diablo III Nie zawiedziesz się Quest same wpadają ci w rękę jest ich od Gromady a każdy inny jest Bardzo interesujący i inny od pozostałych Gra została dopracowana bardzo dobrze i choć nie ogarne już tej Magii too nie ma znaczenia Gra wciąga do późnej NOCY ! Gra typu NO SLEEP.

Druga część serii obejmująca grę podstawową Cienie Amn oraz rozszerzenie Tron Bhaala. Dzięki bardziej angażującemu światu z głębszymi postaciami i przyjemniejszej rozgrywce sequel jest nieporównywalnie lepszym tytułem w sadze.

Cienie Amn kontynuują historię z pierwszej odsłony. Po przygodach na Wybrzeżu Mieczy, wychowanek Goriona wraz ze swoją drużyną zostają porwani na zlecenie czarodzieja Irenicusa, który następnie poddaje ich okrutnym eksperymentom. Po ucieczce z rąk złoczyńcy, protagonista odkrywa, że trafił do nowej krainy zwanej Amn, gdzie będzie musiał nie tylko powstrzymać plan zwyrodniałego maga, ale również zmierzyć się z boskim przeznaczeniem swego dziedzictwa.

Baldur's Gate II jest rzadkim przypadkiem kontynuacji przyćmiewającej poprzedniczkę pod niemal każdym względem. Większość problemów pierwszej części zaadresowano. Przykładem tego są chociażby bardziej rozwinięci towarzysze, których częste interakcje z otoczeniem ubarwiają przygodę do takiego stopnia, że podróżowanie bez nich może kompletnie zmienić wrażenia z gry. Przedstawiony świat też zaprojektowano ciekawiej, gdyż zastępuje przeważnie lesiste Wybrzeże Mieczy lepiej zróżnicowanym Amn, Tethyrem, a nawet innymi sferami. Ponadto, większość z tych fikcyjnych miejsc powiązano z dużymi zadaniami prowadzącymi do epickich potyczek zapadających w pamięć. Ogólne bogactwo elementów fantasy kontynuacji miażdży oryginalny tytuł - liczba odmiennych potworów, ras, zbroi, broni i zaklęć jest wręcz absurdalna. Rozgrywka mocno na tym zyskuje, ponieważ zdobywane co chwila rozmaite przedmioty magiczne pozwalają często ulepszać drużynę, utrzymując zabawę świeżą. Twórcy rozwiązali również problem powolnego awansowania postaci poprzez przyznawanie satysfakcjonującej ilości doświadczenia za wrogów oraz zadania. Tron Bhaala idzie nawet o krok dalej, zwiększając pułap i oferując dodatkowe umiejętności dla każdej klasy, w efekcie czego, moja drużyna była ekipą półbogów uzbrojonych po zęby w magiczny sprzęt pod koniec kampanii. Na pochwałę zasługuje także fabuła, która pomimo słabego początku, stopniowo wciąga w miarę rozwoju wydarzeń. Zakończenie Cieni Amn jest wprost fenomenalne, a apokaliptyczny scenariusz Tronu Bhaala iście epicki, dobrze oddając uczucie osiągania boskości. Niemało uciechy sprawiły mi również różne exploity pozwalające stać się jeszcze potężniejszym, zagadki wymagające trochę pomyślunku, możliwość zaimportowania postaci z pierwszej części, liczba opcji dialogowych w rozmowach, szansa zdobycia własnej twierdzy oraz dodatki Enhanced Edition (np. nowe podklasy bądź przycisk od szybkiego zbierania rzeczy).

Wady Baldur's Gate II są mnogie, jednak nie rujnują zabawy z gry. Mechaniki AD&D nadal nie należą do moich ulubionych, nawet jeśli pewne problemy (np. pułapki) rzadziej irytują. Przykładowo, system odzyskiwania czarów i ładunków przedmiotów wyłącznie poprzez sen skutecznie zniechęcał mnie do korzystania z nich. Ponadto, same zasoby czarodziejów czy kapłanów są teraz tak absurdalnie obszerne, że człowiek może zatęsknić za prostszymi czasami pierwszej odsłony, kiedy to nie musiał rozpoczynać walk z magami od zbijania ich całego arsenału osłon. Innym wartym wymienienia problemem drugiej części jest nierówny poziom pisarstwa. Tron Bhaala skłania się bardziej ku strukturze hack'n'slasha, odsuwając na bok ciekawszą narrację z dużą liczbą zadań oraz opcji dialogowych, podczas gdy scenariusz nowej zawartości studia Beamdog najzwyczajniej żenuje. Na koniec ciężko nie wspomnieć o dwóch poważniejszych wadach unikalnych dla Enhanced Edition. Pierwszy to okropny dziennik zdolny mieszać kolejność wpisów, niepoprawnie zamykać zadania albo po prostu usuwać pozycje z listy. Drugim jest dodana kampania Black Pits II, której bugi, pisarstwo i niedorzeczny poziom trudności zniechęciły mnie do jej przejścia.

Oprawa audiowizualna Baldur's Gate II może spokojnie rywalizować ze swoją poprzedniczką. Wiele lokacji zapiera dech w piersiach kreatywnością, częstszy dubbing brzmi doskonale, a udźwiękowienie tworzy niezwykły klimat dzięki rozmaitym odgłosom w tle. Soundtrack ma dużo dobrych utworów (w wypadku Tronu Bhaala wręcz świetnych), jednak gra nie zawsze je zapętla, co kończy się z reguły słuchaniem jedynie efektów dźwiękowych podczas czytania.

8/10

Moja pierwsza gra w życiu...miałem 7 lat jak w nią grałem a teraz mam 40 jak do niej wracam. Dalej budzi pozytywne emocje :)

Niedawno pierwszy raz skończyłem 1, teraz dwójkę, świetna gra, choć nadal uważam że system pułapek jest tragiczny, co staje się to bardzo odczuwalne w tronie baala(zresztą tak samo jak w jedynce w wieży duralaga). Nikomu nie polecam bo nie ma sensu tak starej gry.