Baldur’s Gate II: Enhanced Edition

Druga część serii obejmująca grę podstawową Cienie Amn oraz rozszerzenie Tron Bhaala. Dzięki bardziej angażującemu światu z głębszymi postaciami i przyjemniejszej rozgrywce sequel jest nieporównywalnie lepszym tytułem w sadze.

Cienie Amn kontynuują historię z pierwszej odsłony. Po przygodach na Wybrzeżu Mieczy, wychowanek Goriona wraz ze swoją drużyną zostają porwani na zlecenie czarodzieja Irenicusa, który następnie poddaje ich okrutnym eksperymentom. Po ucieczce z rąk złoczyńcy, protagonista odkrywa, że trafił do nowej krainy zwanej Amn, gdzie będzie musiał nie tylko powstrzymać plan zwyrodniałego maga, ale również zmierzyć się z boskim przeznaczeniem swego dziedzictwa.

Baldur's Gate II jest rzadkim przypadkiem kontynuacji przyćmiewającej poprzedniczkę pod niemal każdym względem. Większość problemów pierwszej części zaadresowano. Przykładem tego są chociażby bardziej rozwinięci towarzysze, których częste interakcje z otoczeniem ubarwiają przygodę do takiego stopnia, że podróżowanie bez nich może kompletnie zmienić wrażenia z gry. Przedstawiony świat też zaprojektowano ciekawiej, gdyż zastępuje przeważnie lesiste Wybrzeże Mieczy lepiej zróżnicowanym Amn, Tethyrem, a nawet innymi sferami. Ponadto, większość z tych fikcyjnych miejsc powiązano z dużymi zadaniami prowadzącymi do epickich potyczek zapadających w pamięć. Ogólne bogactwo elementów fantasy kontynuacji miażdży oryginalny tytuł - liczba odmiennych potworów, ras, zbroi, broni i zaklęć jest wręcz absurdalna. Rozgrywka mocno na tym zyskuje, ponieważ zdobywane co chwila rozmaite przedmioty magiczne pozwalają często ulepszać drużynę, utrzymując zabawę świeżą. Twórcy rozwiązali również problem powolnego awansowania postaci poprzez przyznawanie satysfakcjonującej ilości doświadczenia za wrogów oraz zadania. Tron Bhaala idzie nawet o krok dalej, zwiększając pułap i oferując dodatkowe umiejętności dla każdej klasy, w efekcie czego, moja drużyna była ekipą półbogów uzbrojonych po zęby w magiczny sprzęt pod koniec kampanii. Na pochwałę zasługuje także fabuła, która pomimo słabego początku, stopniowo wciąga w miarę rozwoju wydarzeń. Zakończenie Cieni Amn jest wprost fenomenalne, a apokaliptyczny scenariusz Tronu Bhaala iście epicki, dobrze oddając uczucie osiągania boskości. Niemało uciechy sprawiły mi również różne exploity pozwalające stać się jeszcze potężniejszym, zagadki wymagające trochę pomyślunku, możliwość zaimportowania postaci z pierwszej części, liczba opcji dialogowych w rozmowach, szansa zdobycia własnej twierdzy oraz dodatki Enhanced Edition (np. nowe podklasy bądź przycisk od szybkiego zbierania rzeczy).

Wady Baldur's Gate II są mnogie, jednak nie rujnują zabawy z gry. Mechaniki AD&D nadal nie należą do moich ulubionych, nawet jeśli pewne problemy (np. pułapki) rzadziej irytują. Przykładowo, system odzyskiwania czarów i ładunków przedmiotów wyłącznie poprzez sen skutecznie zniechęcał mnie do korzystania z nich. Ponadto, same zasoby czarodziejów czy kapłanów są teraz tak absurdalnie obszerne, że człowiek może zatęsknić za prostszymi czasami pierwszej odsłony, kiedy to nie musiał rozpoczynać walk z magami od zbijania ich całego arsenału osłon. Innym wartym wymienienia problemem drugiej części jest nierówny poziom pisarstwa. Tron Bhaala skłania się bardziej ku strukturze hack'n'slasha, odsuwając na bok ciekawszą narrację z dużą liczbą zadań oraz opcji dialogowych, podczas gdy scenariusz nowej zawartości studia Beamdog najzwyczajniej żenuje. Na koniec ciężko nie wspomnieć o dwóch poważniejszych wadach unikalnych dla Enhanced Edition. Pierwszy to okropny dziennik zdolny mieszać kolejność wpisów, niepoprawnie zamykać zadania albo po prostu usuwać pozycje z listy. Drugim jest dodana kampania Black Pits II, której bugi, pisarstwo i niedorzeczny poziom trudności zniechęciły mnie do jej przejścia.

Oprawa audiowizualna Baldur's Gate II może spokojnie rywalizować ze swoją poprzedniczką. Wiele lokacji zapiera dech w piersiach kreatywnością, częstszy dubbing brzmi doskonale, a udźwiękowienie tworzy niezwykły klimat dzięki rozmaitym odgłosom w tle. Soundtrack ma dużo dobrych utworów (w wypadku Tronu Bhaala wręcz świetnych), jednak gra nie zawsze je zapętla, co kończy się z reguły słuchaniem jedynie efektów dźwiękowych podczas czytania.

8/10

Moja pierwsza gra w życiu...miałem 7 lat jak w nią grałem a teraz mam 40 jak do niej wracam. Dalej budzi pozytywne emocje :)

Niedawno pierwszy raz skończyłem 1, teraz dwójkę, świetna gra, choć nadal uważam że system pułapek jest tragiczny, co staje się to bardzo odczuwalne w tronie baala(zresztą tak samo jak w jedynce w wieży duralaga). Nikomu nie polecam bo nie ma sensu tak starej gry.

10/10 – gra sztos, ale końcówka to czyste szaleństwo. Jeśli nie chcecie rzucać klawiaturą o ścianę, odpalcie tryb opowieści przed walką. Pomysł, żeby cztery razy walczyć z tym samym bossem bez możliwości odpoczynku, to chyba jakiś żart twórców, nawet mając cały team wymaksowany po sufit, wszystkie zaklęcia i bronie +6, potrafi dać w kość.

nawet na tym archaicznym silniku jest to arcydzieło,
dubbing, ścieżka dźwiękowa legendarnie mistrzowskie,
wspaniała fabuła, może dożyjemy portu na silnik
taki jak w "Divinity original sin" lub Baldurs Gate 3

Klasyka cRPG, najlepszy przedstawiciel tego gatunku.

wrota baldura epicka gierka pozdrawiam